W Polsce aktualnie istnieje rozbudowany system zdrowotnej opieki publicznej i niepublicznej oraz uzupełniająca prywatna opieka zdrowotna. W razie konieczności, możliwe jest uzyskanie podstawowej pomocy lekarskiej, a także zapewnienie opieki lekarzy specjalistów oraz opieka szpitalna.

Ubezpieczony zgłaszający się do publicznego zakładu opieki zdrowotnej jest obowiązany przedstawić kartę ubezpieczenia zdrowotnego. Wizyta u lekarza specjalisty w publicznym zakładzie wymaga skierowania od lekarza pierwszego kontaktu. Jedynie w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub porodu świadczenia zdrowotne są udzielane bez wymaganego skierowania.

Od momentu członkostwa Polski w Unii Europejskiej wszyscy obywatele państw członkowskich mają prawo do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych w tzw. nagłych przypadkach na takich prawach jak obywatele polscy. Przed wyjazdem powinni jednak, zgodnie z systemem koordynacji w zakresie świadczeń medycznych obowiązujących we wszystkich państwach UE, zaopatrzyć się w Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUS), która gwarantuje dostęp do świadczeń zdrowotnych. Na mocy umów bilateralnych z takiej pomocy mogą korzystać również obywatele Rosji i Albanii.

Pozostali turyści powinni ubezpieczyć się w firmach ubezpieczeniowych w swoich krajach. W przypadku braku ubezpieczenia za korzystanie ze świadczeń medycznych na terenie Polski trzeba będzie zapłacić.

Równolegle do publicznej opieki zdrowotnej funkcjonują w Polsce niepubliczne i prywatne zakłady opieki zdrowotnej świadczące pełen zakres usług medycznych włącznie z hospitalizacją. Korzystanie z ich świadczeń jest jednak w pełni odpłatne. W razie potrzeby nieubezpieczeni mogą za opłatą skorzystać także z usług publicznych zakładów opieki zdrowotnej. Opłaty są z reguły niższe niż w przypadku korzystania z usług prywatnych zakładów opieki zdrowotnej.