W krajobrazie Polski wyróżniamy trzy główne obszary, równoległe do siebie.

I. Na północy Polski rozciąga się pas nadmorski (Pobrzeża Południowobałtyckie) i pojezierzy (największe to Pomorskie i Mazurskie). Pas nadmorski to piękne, piaszczyste i szerokie plaże, wydmy, jeziora przybrzeżne, zalewy, mierzeje, rzeki, wyspy oraz liczne lasy. Przeważa brzeg niski, ale są miejsca z wysokim brzegiem klifowym. Najcenniejsze przyrodniczo fragmenty objęte są ochroną. W tym celu utworzono dwa parki narodowe – Woliński i Słowiński
Pojezierza cechuje krajobraz polodowcowy – urozmaicona, pagórkowata rzeźba terenu (najwyższe wzniesienia mają ponad 300 m n.p.m.), bardzo liczne jeziora (największe tworzą krainę Wielkich Jezior Mazurskich), rzeki i kanały oraz rozległe kompleksy leśne.

II. Obszar środkowy, to pas nizin. Największe z nich to Śląska, Wielkopolska i Mazowiecka. Obszar ten zajmuje znaczną powierzchnię naszego kraju. W krajobrazie dominują pola uprawne i łąki, rozległe doliny rzeczne oraz kotliny. Ale są też wysoczyzny, wały morenowe, jeziora, tereny bagienne i zwarte kompleksy leśne zwane puszczami. Najcenniejsze z nich objęto parkami narodowymi - Puszcza Białowieska i Kampinoska.

III. Południe Polski to zupełnie inny krajobraz. To obszar wyżyn (Śląska, Krakowsko-Częstochowska, Kielecko-Sandomierska z Górami Świętokrzyskimi i Lubelska z Roztoczem) oraz wysokich gór (Sudety i Karpaty), ale i obniżeń zwanych kotlinami (Oświęcimska i Sandomierska).