Każda z wyżyn ma odmienny krajobraz. Wyżyna Śląska ma krajobraz najbardziej zmieniony przez działalność gospodarczą człowieka – zespoły miejskie, przemysł wydobywczy i ciężki. Wyżyna Krakowsko-Częstochowska zbudowana jest ze skał wapiennych. W krajobrazie dominują ostańce wapienne o fantastycznych kształtach, doliny i jary krasowe, jaskinie, bramy skalne itp. Wyżyna Kielecko-Sandomierska z jednymi z najstarszych w Polsce Górami Świętokrzyskimi (kulminacje ok. 600 m n.p.m.), których cechą charakterystyczną są rumowiska skalne zwane gołoborzami. Krajobraz Wyżyny Sandomierskiej urozmaicają liczne wąwozy wytworzone w pokrywie lessowej. Wyżyna Lubelska to lekko pofalowana równina, pocięta wąwozami lessowymi i dolinami rzecznymi. Jest to kraina rolnicza.

Sudety to stare, średniej wysokości góry o charakterze zrębowym, porozdzielane na kilka części kotlinami śródgórskimi Do największych należą Kotlina Jeleniogórska i Kłodzka. Najwyższe pasmo górskie Sudetów to Karkonosze. Maja one długi, płaski grzbiet ponad który wznosi się charakterystyczny szczyt Śnieżka 1602 m n.p.m. Osobliwością Karkonoszy są skałki o fantastycznych kształtach, polodowcowe kotlinki z jeziorkami górskim, wodospady.

Karpaty to młode góry, wypiętrzone w fałdowaniu alpejskim. Ich krajobraz jest mocno zróżnicowany. Przeważają łagodne pasma gór fliszowych zwanych Beskidami. Są to faliste wzniesienia o różnej wysokości (szczyty od 900 do 1700 m n.p.m) w dużej części porośnięte lasami i poprzecinane dolinami rzecznymi. Odmiennymi górami są Pieniny – małe wapienne pasmo górskie z przepięknym przełomem rzeki Dunajec. Jednak najwyższą częścią Karpat są Tatry. Są to najwyższe góry w Polsce, jedyne góry typu alpejskiego, ze szczytem Rysy (2499 m n.p.p.m.) Wyróżniają się rzeźbą wysokogórską - ostre granie, hale, polodowcowe doliny, kotliny i kotły często wypełnione jeziorkami, wąwozy, wodospady, jaskinie. Osobliwością Tatr jest różnorodność flory i fauny. O atrakcyjności przyrody Karpat świadczą liczne parki narodowe.