Strefa czasowa

Polska to centralny punkt Europy. Świadczy o tym nie tylko fakt, że na terenie naszego kraju, w Suchowoli na Podlasiu, leży geograficzny środek kontynentu, ale także nasz podstawowy czas – właśnie środkowoeuropejski.

Punkty leżące na tym samym południku mają ten sam czas lokalny, lecz każda zmiana położenia powoduje zmianę czasu. Odkąd ludzie zaczęli przemieszczać się coraz szybciej, stało się to niewygodne. Dlatego za sprawą Kanadyjczyka Sandforda Fleminga podzielono Ziemię na 24 strefy czasowe.

Podstawowy czas obowiązujący w Polsce to czas środkowoeuropejski, czyli czas słoneczny południka 15 stopnia wschodniej długości geograficznej przebiegającego na zachód od Jeleniej i Zielonej Góry i na wschód od Szczecina. Tak jest zimą, a dokładniej mówiąc od ostatniej niedzieli października do ostatniej niedzieli marca.

Latem przechodzimy na czas wschodnioeuropejski. Stosujemy się do obowiązującej w Unii Europejskiej dyrektywy i o godzinie 1.00 czasu uniwersalnego południka zerowego w Greenwich (czyli w Polsce o godzinie 2.00) w ostatnią niedzielę marca przestawiamy zegary o godzinę do przodu, a w ostatnią niedzielę października – o godzinę do tyłu.

Pionierem, który chciał wprowadzić czas letni był Benjamin Franklin. Jednak artykuł, w którym proponował, by ludzie wcześniej kładli się spać i wstawali, uznano za żart. Czas letni wdrożyli dopiero Niemcy podczas I wojny – 30 kwietnia 1916 roku przesunęli wskazówki zegarów o godzinę w przód, a 1 października o godzinę w tył. Wkrótce to samo zrobili Anglicy, a w 1918 roku obywatele USA. W Polsce czas letni po raz pierwszy został wprowadzony w okresie międzywojennym.

Główną zaletą przesuwania wskazówek zegara w przód wiosną i w tył jesienią jest oszczędność energii elektrycznej zużywanej na oświetlenie. Korzyści te uszczuplają 4 najciemniejsze miesiące roku (od listopada od lutego), dlatego zimą wraca się do czasu podstawowego – w Polsce środkowoeuropejskiego, obejmującego największą część kontynentu.