Bydgoszcz to miasto o wyjątkowo bogatej, wielokulturowej i niezwykle burzliwej historii. Początkowo drewniano-ziemny gród strzegący przeprawy przez rzekę Brdę, dziś nowoczesne i dynamicznie  rozwijające się miasto liczące ok. 360 tys. mieszkańców. Na przestrzeni wieków gród nad Brdą przeżywał chwile chwały i szybkiego wzrostu (przełom XIX i XX w.), jak i upadku (początek XVIII w.). Jednak miasto zawsze potrafiło odbudować się po kolejnych spustoszeniach, wykorzystując swój potencjał – korzystne położenie na skrzyżowaniu szlaków lądowych i wodnych.

Choć pierwsza pisemna wzmianka o grodzie nad Brdą pojawia się dopiero w 1238 r., a prawa miejskie Bydgoszcz otrzymała z rąk Kazimierza Wielkiego 19 kwietnia 1346 r., to gród warowny istniał na terenie obecnej Bydgoszczy już w XI w. Kolejne stulecia po lokacji miasta, szczególnie wiek XV i XVI, to okres dynamicznego rozwoju. W tym czasie Bydgoszcz staje się jednym z największych miast Rzeczypospolitej. Lata 1655-1657, a także początek XVIII w., przynoszą z kolei największą katastrofę w historii miasta. Bydgoszcz zostaje niemal doszczętnie zniszczona na skutek najazdu Szwedów na Polskę (tzw. potop szwedzki). Miasto traci bezpowrotnie wiele ze swoich najstarszych zabytków, przede wszystkim zniszczony zostaje potężny zamek wzniesiony przez Kazimierza Wielkiego. W 1772 r., na skutek I rozbioru Polski, Bydgoszcz zostaje włączona do Prus. Prusacy ‘inwestują’ w miasto ogromne fundusze. W latach 1773-1774, z rozkazu króla Prus Fryderyka II Wielkiego, zbudowany zostaje Kanał Bydgoski. W roku 1851 Bydgoszcz otrzymuje połączenie kolejowe z Berlinem, w 1896 r. na ulice Bydgoszczy wyjeżdżają tramwaje elektryczne. W mieście powstaje wówczas wiele wspaniałych budynków użyteczności publicznej. Wszystko to przekłada sie na okres intensywnego rozwoju miasta, którego liczba mieszkańców na początku XX w. dochodzi do 100 tys.

Stare Miasto

… to najstarsza cześć Bydgoszczy, której układ przestrzenny zaplanowany został już przez króla Kazimierza Wielkiego w 1346 r. Stare Miasto to przede wszystkim Stary Rynek zabudowany XIX-wiecznymi malowniczymi kamienicami oraz otaczające go uliczki, a wszystko to w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki Brdy. Najważniejsze, a zarazem najoryginalniejsze zabytki Starego Miasta to Katedra (1502 r.), dawne kolegium jezuickie, a dziś budynek ratusza (1653 r.), klasycystyczny gmach Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej (1778 r.), neogotycka hala targowa (1904 r.), majestatyczny gmach Wojewódzkiego Sądu Okręgowego (1906 r.) i wreszcie najwyższy budynek w Bydgoszczy, czyli neogotycki Kościół św. Andrzeja Boboli z 75 metrowa wieżą (1903 r.)

Wyspa Młyńska

… to jedno z najbardziej niezwykłych i urzekających miejsc w Bydgoszczy. To, co czyni Wyspę wyjątkową to przede wszystkim jej położenie w samym sercu miasta, zaledwie kilka kroków od Starego Rynku. Począwszy od średniowiecza, Wyspa była przemysłowym centrum przez kilka następnych stuleci. To właśnie na Wyspie Młyńskiej ulokowana została mennica królewska, która funkcjonowała z przerwami od 1594 do 1688 r. Obecnie Wyspa Młyńska to salon miasta, zielona oaza w centrum niemal pół milionowej metropolii. Większość budynków znajdujących sie na Wyspie pochodzi z XIX w. Jednakże piwnica tzw. Białego Spichlerza pamięta jeszcze wiek XV. Woda, kładki, dawne młyny (dziś muzea), budynki z czerwonej cegły odbijające sie w nurtach Młynówki (tzw. Wenecja Bydgoska), zadbana zieleń – wszystko to tworzy dziś atmosferę bydgoskiej wyspy rzecznej.

Plac Wolności

… czyli dawny XVII-wieczny ogród sióstr Klarysek, znajdujący sie przy ulicy Gdańskiej w Bydgoszczy, to prawdziwy salon miasta. Choć wytyczony został już w 1854 r., wyjątkowego charakteru nabrał na początku XX w. wraz z budową większości obiektów, które do dziś znajdują sie przy placu. Plac Wolności to przede wszystkim wysmakowana architektura przełomu wieków, odnajdziemy tu doskonały modernizm, neobarok, neogotyk oraz wreszcie skromną secesję. Jednakże najbardziej charakterystyczne obiekty na placu to Kościół p.w. św. Apostołów Piotra i Pawła, wzniesiony w 1876 r. przez berlińskiego architekta Friedricha Adlera, oraz pomnik-fontanna „Potop” z 1904 r. dłuta Ferdynanda Lepckego, autora słynnej bydgoskiej „Łuczniczki”.

Bydgoska Katedra

… a dokładnie Kościół p.w. św. Marcina i Mikołaja to bez wątpienia jeden z najpiękniejszych, a przede wszystkim najstarszy budynek w mieście. Fara, jak do dziś nazywają swoja katedrę bydgoszczanie, to późnogotycki trójnawowy kościół wzniesiony pomiędzy 1466 a 1502 r. Jednym z najcenniejszych zabytków kościoła jest późnogotycki obraz w ołtarzu głównym zwany obrazem Matki Boskiej Pięknej Miłości bądź Madonny z Różą. We wnętrzu kościoła wzrok przykuwa przepiękna, modernistyczna polichromia, której niezwykle jaskrawe kolory pokrywają całe wnętrze świątyni. Katedra, malowniczo usytuowana w narożniku Starego Rynku i bezpośrednim sąsiedztwie rzeki Brdy, to jeden z najwspanialszych i najczęściej fotografowanych obiektów Bydgoszczy.