Poznański ratusz
To jedna z najpiękniejszych świeckich budowli renesansowych (nie tylko Polski), jest symbolem miasta. Szczególnie efektowna jest trzykondygnacyjna loggia arkadowa fasady budowli. Turyści zjeżdżają tu nie tylko po to, by w samo południe obejrzeć trykające się na ratuszowej wieży koziołki, ale i by podziwiać te budowle zarówno z zewnątrz, jak i jej wnętrza mieszczące w sobie Muzeum Historii Miasta Poznania. Najpiękniejsza jest Wielka Sień zwana też Salą Odrodzenia, w której dwa filary podtrzymują sklepienie żaglowe ozdobione kasetonami z polichromowanymi rzeźbami przedstawiajacymi herby, sceny biblijne i mitologiczne, egzotyczne zwierzęta, planety.
Studzienka Bamberki
Studzienka Bamberki na Starym Rynku upamiętnia Bambrów, którzy przybyli do Poznania w pierwszej połowie XVIII wieku z niemieckiego Bambergu na zaproszenie władz miasta, by zasiedlić poznańskie wsie wyludnione po wojnie północnej i zarazie. Z czasem spolonizowali się, zachowując jednak niektóre swoje zwyczaje i piękne, charaterystyczne stroje. Studzienkę ufundowała w 1915 roku bamberska rodzina Goldenringów zajmująca się handlem winem. W każdą pierwszą sobotę sierpnia potomkowie Bambrów skupieni w Towarzystwie Bambrów Poznańskich czczą przy niej przybycie swoich przodków do Poznania barwnym festynem.
Pałac Działyńskich
Barokowo-klasycystyczny pałac zdobiony reliefami, a na szczycie zwieńczony pelikanem z rozpostartymi skrzydłami, Anna Gurowska sprzedała w 1808 roku swemu synowi Ksaweremu Działyńskiemu. Od tej pory był w rękach Działyńskich do roku 1872, gdy po śmierci ostatniego z rodu, Jana, przeszedł w ręce jego siostrzeńca Władysława Zamoyskiego. Ten zaś w roku 1925 przekazał pałac wraz z dobrami kórnickimi narodowi polskiemu. Dziś w pałacu mieści się Biblioteka Kórnicka Polskiej Akademii Nauk, a w pięknej Sali Czerwonej zwanej tez Malinową odbywają się wykłady, literackie spotkania i kameralne koncerty.
Kosciół farny
Kosciół farny pod wezwaniem św. Stanisława biskupa to przykład architektury barokowej najwyższej klasy. Jako świątynię jezuicką budowano go etapami, od 1651 do 1725 roku, a wykańczano do połowy XVIII wieku, burząc fragmenty murów miejskich i zasypując częściowo fosę. Wspaniały ołtarz główny zaprojektował Pompeo Ferrari. Fara jest światynią trójnawową, z emporami nad bocznymi nawami i potężnymi kolumnami w nawie głównej. Monumentalność, pompatyczność, nasycenie zdobieniami rzeźbiarskimi, sztukaterskimi i malarskimi... A wszystko to ze sobą współgra, tworzy całość idealnie dopracowaną. Niezwykła gra swiateł sprawia, iż ma się wrażenie jakby wewnątrz światyni nieustannie unosiła się lekka mgiełka.

Polska Organizacja
Turystyczna
ul. Chałubińskiego 8
00-613 Warszawa
