Południe Polski to zupełnie inny krajobraz. To obszar wyżyn (Śląska, Krakowsko-Częstochowska, Kielecko-Sandomierska z Górami Świętokrzyskimi i Lubelska z Roztoczem) oraz wysokich gór (Sudety i Karpaty), ale i obniżeń zwanych kotlinami (Oświęcimska i Sandomierska).
Każda z wyżyn ma odmienny krajobraz. Wyżyna Śląska ma krajobraz najbardziej zmieniony przez działalność gospodarczą człowieka. Wyżyna Krakowsko-Częstochowska zbudowana jest ze skał wapiennych. W krajobrazie dominują ostańce wapienne o fantastycznych kształtach, jary krasowe, jaskinie, bramy skalne itp. Wyżyna Kielecko-Sandomierska z jednymi z najstarszych w Polsce Górami Świętokrzyskimi (kulminacje ok. 600 m n.p.m.). Krajobraz Wyżyny Sandomierskiej urozmaicają liczne wąwozy wytworzone w pokrywie lessowej. Wyżyna Lubelska to lekko pofalowana równina, pocięta wąwozami lessowymi i dolinami rzecznymi. Sudety to stare, średniej wysokości góry o charakterze zrębowym, porozdzielane na kilka części kotlinami śródgórskimi Do największych należą Kotlina Jeleniogórska i Kłodzka. Najwyższe pasmo górskie Sudetów to Karkonosze. Maja one długi, płaski grzbiet ponad który wznosi się charakterystyczny szczyt Śnieżka 1602 m n.p.m. Osobliwością Karkonoszy są skałki o fantastycznych kształtach, polodowcowe kotlinki z jeziorkami górskim, wodospady.