Tatry, najwyższe góry Polski, są jedyną częścią Karpat, która ma charakter wybitnie alpejski, to znaczy w pełni wykształcony piętrowy układ zbiorowisk roślinnych. Tatry od Alp różnią się jednak zdecydowanie rozciągłością. Przy podobnej wysokości szczytów (ok. 2300 metrów) łańcuch górski jest bardzo krótki i wąski. Długość Tatr wynosi w linii prostej wynosi około 53 km, a wzdłuż grani głównej, będącej na prawie całej długości zarazem szlakiem turystycznym i granicą pomiędzy Polską a Słowacją, 80 km. Szerokość Tatr to „nawet“ 30 kilometrów.

• Sprawdź noclegi w Tatrach i na Podhalu

Na Słowacji i na polskim Podhalu bez trudu można znaleźć miejsca, z których można obejrzeć je w całej rozciągłości. Wrażenie bajkowości scenerii i ogromu gór potęguje ciekawa budowa geologiczna okolicy. Zarówno po stronie południowej, jak i północnej leżą potężne doliny tektoniczne, a za nimi o 1000 metrów niższe łagodne góry. Tatry widziane z Podhala i oświetlane przez poranne słońce należą do ulubionych motywów polskich fotografów krajobrazowych.

Nad brzegami potoków, u wylotu wielkich dolin tatrańskich, występują lasy liściaste typu łęgowego i lasy bukowe z domieszką jodły. Szybko ustępują przepastnym borom świerkowym i jodłowym, które przechodzą w pasmo przeplatanej jarzębiną i wyniosłymi limbami kosówki, a potem w hale, wielkie łąki wykorzystywane do wypasu owiec, a zimą stanowiące ekscytujące tereny narciarskie. W Tatrach nie ma lodowców. Na tej wysokości, gdzie rzeczywiście jest już wystarczająco zimno przez cały rok stoki są zbyt strome, aby mogły utrzymać się większe ilości śniegu. Po epoce lodowcowej pozostało tu około 200 niezwykle malowniczych górskich jezior.