Polska ze smakiem

Podróż za polskimi smakami jest odkrywaniem czasów, gdy na wspólnym terytorium zgodnie żyły różne nacje: Żydzi, Litwini, Ukraińcy, Tatarzy. Wnosząc własną kulturę, zaszczepili także odmienne zwyczaje kulinarne. Tę różnorodność do dziś widać na polskim stole.

W Polsce wciąż kultywuje się dawne receptury. Wystarczy wybrać się na Podlasie, żeby spróbować typowych dla kuchni litewskiej kibinów, ziemniaczanych kartaczy nadziewanych mieloną baraniną oraz kindziuka, oryginalnej suszonej wędliny.

W okolicach Sejn trafimy na pochodzący z kuchni pruskiej sękacz, delikatne w smaku i oryginalne w formie ciasto pieczone na rożnie nad paleniskiem. Na Lubelszczyźnie posmakujemy pieroga biłgorajskiego o staropolskim rodowodzie, czyli placka zapiekanego z twarogiem i kaszą gryczaną.

Z Podhala nie sposób wyjechać bez najsłynniejszego polskiego sera - wędzonego oscypka z owczego mleka, przejętego przed wiekami od pasterzy wołoskich. Warto skusić się i na inne smakołyki z ”podhalańskiej mlecznej rodziny”: łagodny bundz, pikantną bryndzę czy żętycę, wyjątkowo zdrową owczą serwatkę.

Małopolska słynie też z wędzonej kiełbasy lisieckiej, produkowanej od lat 30. ubiegłego wieku w podkrakowskich Liszkach. Nie można sobie wyobrazić polskiej kuchni bez zup: barszczu, rosołu czy grzybowej. Jedne z bardziej znanych to żur na zakwasie, popularny szczególnie na Śląsku i góralska kwaśnica, czyli gotowany na gęsinie rosół z niteczkami kiszonej kapusty.

Na deser polecamy pierniki z Torunia. To słodka wizytówka Polski, o tradycji sięgającej średniowiecza. Pachnące miodem i korzeniami ciastka o różnych kształtach wręczano przy ważnych okazjach osobistościom: cesarzom, noblistom, prezydentom. Inne miasta również uczyniły z wypieków swoje znaki rozpoznawcze. Kraków ma posypane makiem, solą lub sezamem precle, zwane również - od żydowskiego rodowodu - bajglami. Kazimierz Dolny jest znany z cebularzy i drożdżowych kogutów, a Poznań z rogali marcińskich, wypiekanych 11 listopada w dniu św. Marcina, patrona miasta.