Białowieski Park Narodowy to obszar cennej przyrody chroniony z największym zaangażowaniem przez Polskę, jak i Białoruś oraz szereg międzynarodowych organizacji.

Puszcza Białowieska jest rezerwatem biosfery UNESCO wpisanym w roku 1979 na listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości. W roku 1992 UNESCO rozszerzyło status obiektu dziedzictwa światowego na przylegający doń od wschodu fragment białoruskiego parku narodowego "Białowieżskaja Puszcza". W ten sposób powstał jeden z siedmiu na świecie i trzech w Europie obiekt dziedzictwa światowego leżący po obu stronach granicy państwowej. Powierzchnia całej puszczy przekracza 150 tys. ha (z czego w granicach Polski leżą 62 tys. ha), same rezerwaty ścisłe są o wiele mniejsze.

Puszcza Białowieska to pozostałość dawnych puszcz: Białowieskiej, Ladzkiej, Świsłockiej i Szereszewskiej. Kompleks lasów leży prawie na wododziale Wisły i Niemna, w związku z tym na terenie parku nie ma jezior i płyną tylko małe rzeki. W puszczy ma swoje źródło rzeka Orłówka, a najcenniejszy obszar parku leży w widłach rzek Hwoźnej i Narewki.

Centralny fragment Puszczy jest najlepiej zachowanym naturalnym lasem liściastym i mieszanym na Niżu Europejskim. Największą powierzchnię zajmują lasy grądowe z dębem i grabem. Na terenach okresowo zalewanych rosną olsy i łęgi, natomiast w suche miejsca są siedliskiem boru sosnowego, świerkowego i mieszanego. Z tego szczególnie cenne są w pełni wykształcone grądy.

Pośród wielu cech środowiska naturalnego, które sprawiają, że Puszcza może być domem dla tysięcy gatunków roślin i zwierząt jest pewien czynnik, którego laik zwykle nie docenia. Otóż w Białowieskim Parku Narodowym charakterystyczną cechą jest duża ilość tak zwanego „martwego drewna“, czyli po prostu martwych drzew, chrustu i opadniętych liści. Normalnie w lesie gospodarczym leśnicy od wieków sprzątają takie „śmieci“, a tu w obszarze ochrony ścisłej martwa biomasa stanowi około 25% masy wszystkich drzew. Martwe drewno staje się przytulnym domem dla niezliczonej ilości gatunków grzybów, pleśni, bakterii i owadów. Wiele z nich to gatunki zagrożone wyginięciem. Dobry przykład to wyjątkowo rzadkie w Europie chrząszcze bogatek wspaniały (Buprestis splendens) i rozmiazg kolweński (Pytho kolwensis).