Maksymilian Berg i jego zespół skoncentrowali się na funkcjonalności hali. Plan hali oparty jest, jak widać na zdjęciu satelitarnym, w dolnej części na kwadracie i równoramiennym greckim krzyżu, a plan kopuły na kole. Na końcu trzech ramion krzyża znajdują się małe wejścia, a na zachodnim, skierowanym w stronę centrum miasta – duża dwupoziomowa hala wejściowa na planie owalnym. Konstrukcyjnie Hala złożona jest z dwu niezależnych, oddzielonych od siebie szczeliną dylatacyjną elementów. Na dolnej części, tej na planie kwadratu, spoczywa w betonowo-stalowym pierścieniu zadaszenie mające kształt kopuły. Kopułę tworzą cienkie żelbetonowe żebra schodzące się promieniście i opierające się u góry o tak zwany „centralny pierścień ściskany“. U dołu końce żeber napierają na tak zwany „pierścień rozciągany“, tak więc nie mogą się one ani załamać do wewnątrz, ani rozsunąć na zewnątrz. Dzięki takiej strukturze konstrukcja jest bezpieczna. Oba betonowe pierścienie są wzmocnione grubą blachą stalową. Pomiędzy cienkimi żebrami górnymi oraz w dolnej części konstrukcji zainstalowano okna. Także w samym środku pierścienia było okno, ale przeciekało, więc je zamurowano.
Budowę Hali ukończono w grudniu 1912 roku, półtora miesiąca przed zaplanowanym terminem. W głównym pomieszczeniu ustawiono ogromne organy, te same, które obecnie grają w archikatedrze wrocławskiej. Ciekawostką jest fakt, że w hali pierwotnie nie było systemu ogrzewania! Dodano go dopiero po II wojnie światowej. Hala, wyposażona ostatnimi laty w bardzo nowoczesny system składanych podłóg różnego przeznaczenia oraz nowe okna z roletami służy obecnie jako sala koncertowa i widowiskowa. Odbywają się tu zarówno mecze koszykówki, jak i monumentalne przedstawienia operowe (np. Straszny Dwór Moniuszki, Aida, Trubadur i Nabucco Verdiego, Walkiria, Zygfryd i Zmierzch bogów Wagnera.


Polska Organizacja
Turystyczna
ul. Chałubińskiego 8
00-613 Warszawa

Komentarze