Kopalnia Soli w Wieliczce trafiła na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO już podczas 2. Konferencji UNESCO ds. Listy światowego Dziedzictwa. Wraz z nieodległą Bochnią są to jedne z najstarszych kopalni soli kamiennej na świecie i najdłużej czynne zakłady przemysłowe.

Od niepamiętnych czasów odparowywano tu sól z naturalnie występujących słonych źródeł. Wyschnięcie tych źródeł skłoniło ludzi do poszukiwania soli pod powierzchnią ziemi. W praktyce zastosowano wówczas tzw. „Regułę Borlacha”, zdefiniowana dopiero w XVIII wieku przez Radcę ds. Górniczych Elektora Saksonii, inżyniera Johannesa Borlacha:

„Gdzie są źródła słone, tam domniemywać można także pokładów soli, z których przecież ich słoność pochodzi. Solanka jest wodą, która przepłynęła przez te właśnie pokłady, tam nasyciła się solą i wychodzi na powierzchnię.”

 Do pierwszych brył soli kamiennej dotarli sprowadzeni do Polski w 1251 roku przez węgierską księżniczkę i królową Polski Kingę z Arpadów węgierscy górnicy.

Wybierzmy się na krótką wędrówkę przez niektóre z 20 dużych komór liczącej trzy kilometry trasy turystycznej. Komory udostępnione do zwiedzania położone są na głębokościach od 64 do 135 metrów.

Wielicka kopalnia ma 9 poziomów, z których pierwszy – poziom Bono – leży na głębokości 64 metrów, zaś ostatni na głębokości 327 metrów. Jako wejście do kopalni służy szyb Daniłowicza. Najstarszą zlokalizowaną dziś częścią kopalni jest szyb Goryszowki, pochodzący z drugiej połowy XIII wieku. Jest użytkowany bez przerwy od średniowiecza, aż do chwili obecnej.