W grudniu roku 2001 25. z kolei Konferencja UNESCO ds. Listy światowego Dziedzictwa odbywała się w Helsinkach. Na tymże spotkaniu Polska, czynnie poparta przez Niemcy, zaproponowała, aby wpisać na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO dwa śląskie Kościoły Pokoju. Temu życzeniu stało się zadość i tak Lista powiększyła się o dwie największe w Europie budowle sakralne wykonane w technologii muru pruskiego.
    W przypadku tych kościołów niezwykła jest zarówno historia ich budowy, jak i perfekcja konstrukcji szachulcowej oraz wspaniałe wykończenie wnętrza polichromiami. Jednym z momentów, kiedy szczególnie opłaca się odwiedzić te wnętrza, są sławne koncerty organowe. Warto nadmienić, że w obu miastach kościoły są nadal w posiadaniu bardzo nielicznych gmin protestanckich.
    Rozgrywające się w XVII. Wieku na terenach krajów niemieckich konflikty o podłożu religijnym i politycznym zakończyły się na terenie Śląska tak zwanym Pokojem Westfalskim z roku 1648. Śląscy protestanci, popierani przez Szwecję, wynegocjowali prawo do postawienia trzech nowych kościołów. Kościoły odebrane protestantom nie zostały zwrócone. Cesarz Austrii Ferdynand zezwolił na budowę świątyń w miastach Glogau (Glogów), Schweidnitz (Swidnica) i Jauer (Jawor). Dwa z trzech kościołów stoją do dziś, jedynie głogowski zbór spłonął w roku 1758.
    Aby ewangelicy nie budowali budowli reprezentacyjnych, a już w żadnym wypadku obronnych, urzędnicy postawili architektom szereg warunków. Wolno było użyć tylko materiałów nietrwałych, a więc drewna i gliny, a budowla musiała się znajdować z dala od miasta, nie wolno było postawić wieży i używać dzwonów. Koszty budowy miały pokryć zubożone gminy ewangelickie. Dopiero po 1707 roku na mocy konwencji z Altranstadt zezwolono na budowę dzwonnic. Ponadto trzeba pamiętać, iż trzy kościoły to bardzo mała liczba w stosunku do ówczesnej liczby Ewangelików na Śląsku.