Stare Miasto to najstarszy obszar Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa. Jego centrum stanowi Rynek Główny, a drugi ważny punkt to skała nad Wisłą zwana Wzgórzem Wawelskim. Razem z zabytkami osady żydowskiej Kazimierz wymienione wyżej tereny znalazły się jako jeden z pierwszych obiektów na liście Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO.

Głównymi zabytkami krakowskiego Starego Miasta są znajdujące się na Rynku: Kościół Mariacki, Sukiennice i wieża ratuszowa. Stare Miasto otacza pas zieleni zwany Plantami, który powstał w miejscu dawnej fosy.

Jeden z największych skarbów miasta jest z... żelaza. Przy ul. Kanoniczej 13 pierwsi mieszkańcy Krakowa, Wiślanie, zapomnieli kiedyś, prawdopodobnie w IX wieku, „wydać“ aż 4200 żelaznych siekierek. Siekierki były środkiem płatniczym w sąsiednim Państwie Wielkomorawskim.

Z końcem X w. włączono Kraków do państwa polskiej dynastii Piastów, a w roku 1000 powstało tutaj biskupstwo i niebawem też przeniesiono stolicę Polski do Krakowa. W obrębie murów miejskich powstało wiele budowli gotyckich, jednak to epoka renesansu była okresem największego rozkwitu obszarów, które obecnie figurują na liście najcenniejszego dziedzictwa ludzkości. Wtedy właśnie przebudowano katedrę na Wawelu na styl renesansu włoskiego. Także okres baroku pozostawił, mimo dwukrotnego najazdu wojsk szwedzkich, szereg przepięknych budowli i dzieł sztuki. W I połowie XVIII w. powstały tu wybitne dzieła, realizowane przez architektów tej miary co Kacper Bażanka i Franciszek Placidi. Część gotyckich kościołów uległa przebudowie w duchu baroku i ten styl często pozostał dominującym.