Zamość, nazywany perłą renesansu i miastem arkad, to założona w 1580 roku twierdza otaczająca luksusową dzielnicę mieszkaniową. Pomysłodawcą, i jak byśmy dziś powiedzieli „inwestorem“ miasta był Jan Sariusz Zamoyski, kanclerz wielki koronny, magnat i urzędnik polski, jeden z najbogatszych ludzi w historii świata. Posiadając siłę nabywczą przynajmniej dwukrotnie większą od Billa Gatesa i wspaniałe wykształcenie, mógł pozwolić sobie na realizację marzeń. Do wykreślenia planów i nadzoru budowy Nowego Zamościa zatrudniono jednego z najbardziej wziętych architektów tamtych czasów, Włocha z pochodzenia, Bernardo Morando. Urodzony ok. 1540 roku inżynier pracował od 1569 roku w Polsce. Zanim podjął się budowy Zamościa wykonał już szereg prac dla króla Batorego i możnowładców polskich.

    Małą próbką możliwości artysty było wykonanie w tym samym roku co rozpoczęcie budowy projektu dekoracji teatralnych do sztuki "Odprawa posłów greckich" Jana Kochanowskiego – kolegi Jana Zamoyskiego ze szkoły. Dramat wystawiono na weselu Zamoyskiego z Krystyną. Dzięki temu małżeństwu fortuna magnata powiększyła się o posag przedstawicielki Radziwiłłów, najmożniejszego wówczas rodu Litwy.

    Do naszych czasów szczęśliwym trafem zachowała się zawarta we Lwowie umowa z 1. lipca 1578 roku, na mocy której wybudowano jeden z obiektów Światowego Dziedzictwa Kultury. Można ją zobaczyć w obecnej siedzibie Biblioteki Ossolińskich we Wrocławiu.

    Zachował się także dokument lokacyjny wystawiony przez Kanclerza Wielkiego Koronnego Jana Zamoyskiego dnia 10 kwietnia 1580 roku w Jarosławcu. Mając na względzie „dobro i bezpieczeństwo nie tylko swoje i swoich przyjaciół, ale i całego sąsiedztwa”, powstały stojące po dziś dzień imponujące budowle: rezydencja pałacowa, ratusz, arsenał, kolegiata i kamienice. Wszystko to jest dziełem jednego architekta. W architekturze Zamościa znalazły odbicie elementy sztuki lokalnej, włoskiego południa, niderlandzkiej północy i armeńskiego wschodu. Elementem charakterystycznym dla tutejszych kamienic są arkady – znacznie zróżnicowane: otwarte i ślepe, gładkie i pocięte boniami, ujęte w pilastry i zapełnione dekoracyjnymi konchami. Ich dekoracje są zarówno manierystyczne, barokowe jak i późniejsze, romantyczne.