Szymbark 2


Jego sylwetka nawiązuje do włoskiego stylu z XIV i XV wieku. Jest bardzo cennym zabytkiem architektury renesansu w Polsce, określanym przez znawców jako czołowy przykład kasztelu polskiego (staropolska nazwa budynku zajmowanego przez kasztelena).
Był dworem szlacheckim, siedzibą rodu Gładyszów herbu Gryff. Pełnił funkcje mieszkalne, obronne i reprezentacyjne. Usytuowano go na skarpie nad rzeką Ropą, w Szymborku w województwie małopolskim. Wznoszono go w dwóch etapach. Budowę rozpoczęto w pierwszej połowie XVI wieku, a zakończono w latach 1585 – 1590.
Budowla ma trzy kondygnacje: piwnice, parter, piętro. Posiada cztery wieże wystające poza obręb murów. W górnej części budynku, niejako na strychu, znajdują się otwory strzelnicze do obrony dworu. Szczyt budynku wieńczy ozdobna attyka arkadowa podkreślona przez dekorację sgraffitową.
Kasztel zamieszkiwany był do końca XVIII wieku. Po Gładyszach przechodził kolejno we władanie Strońskich, Siedleckich, Bronikowskich, Rogoyskich, Sękiewiczów i Kuźniarskich. W XIX wieku mieściła się w nim gorzelnia i magazyn zbożowy.
W latach międzywojennych dwór był własnością Zbigniewa Sękiewicza, któremu nie udało się wyremontować zabytkowej budowli.
Od początku lat 50. XX wieku do stycznia 2011 roku trwała odbudowa zamku. Teraz razem z przylegającą do niego oficyną dworską z końca XVIII wieku, funkcjonuje jako Ośrodek Konferencyjno–Wystawienniczy.

http://zamki.res.pl/szymbark.html