Odwiedzający polskie wybrzeże z pewnością zainteresują się licznymi latarniami morskimi. Wiele z nich udostępnionych jest do zwiedzania, kilka nadal pełni funkcje nawigacyjne. Najważniejsze z nich to:


Latarnia morska Świnoujście

Zbudowana została u nasady falochronu wschodniego, który osłania wejście do portu. Jej budowa trwała trzy lata a pierwszy raz zaświeciła 1 grudnia 1857 roku. Ma  wysokość 68 metrów, co w czasach jej powstawania było sporym osiągnięciem budowlanym. Do czasów współczesnych zapewnia to palmę pierwszeństwa wśród latarni polskiego wybrzeża i na Bałtyku oraz jednej z najwyższych na świecie. Latarnia ma wieżę  centralnie usytuowaną w stosunku do trzykondygnacyjnego budynku. Pomieszczenia techniczne latarników, znajdują się w budynku od strony południowej. Wysokość wieży wynosi 64,8 m nad poziomem terenu, wzniesienie światła 68 m nad poziomem morza. Źródłem światła jest żarówka o mocy 4,2 kW. Ze względu na trudne warunki nawigacyjne na Odrze, na południe od Świnoujścia, latarnia oprócz światła białego emituje także światło czerwone. Muzeum Latarnictwa i Ratownictwa Morskiego umiejscowione jest w przyległym do latarni budynku. Czynne jest codziennie przez cały rok Obejrzeć tam można sporo ciekawych eksponatów, m.in. strój nurka ważący 70 kg, z butlami po 12 kg każda czy też żarówkę z latarni o mocy 4,2 kW. Przed wejściem do budynku ustawiono stare łodzie rybackie.


Latarnia morska Niechorze

Latarnia Morska w Niechorzu usytuowana jest przy krawędzi stromego klifu o wysokości ponad 20 metrów. Jest to nie tylko cenny zabytek architektury, ale również uznawany za najładniejszy budynek latarni na polskim wybrzeżu. Jej podstawą  jest czworokąt o wysokości 13 m. Dopiero na nim umieszczona jest ośmiokątna wieża zakończona gzymsem,  nad którym zamontowana jest laterna z urządzeniem optycznym. Światło latarni można dostrzec z odległości ponad 36 km, dzięki specjalnej żarówce o mocy 1000 W, która jest 20-krotnie wzmacniana przez specjalny system pryzmatów. Latarnia w Niechorzu powstała na zlecenie niemieckiego Ministerstwa Żeglugi podjęte w 1863 roku. Rozruch nastąpił 1 grudnia 1866 roku. Nie ucierpiała w okresie ostatniej wojny, chociaż po wyzwoleniu okazało się, że w latarni Niemcy zamontowali 8 min które na szczęście nie wybuchły. Po zakończeniu wojny rozruch latarni nastąpił ze sporym opóźnieniem – dopiero 18 grudnia 1948 r. Konieczne też stało się zabezpieczenie klifu, na którym stoi latarnia. Jego podmywanie przez fale morskie stwarzało zagrożenie dla obiektu. Z tego powodu ten odcinek klifu o długości  500 m zabezpieczono ciężką betonową opaską.


Latarnia morska Kołobrzeg

Znajduje się przy wejściu do kołobrzeskiego portu, stoi na prawym brzegu Parsęty. Historia latarni w Kołobrzegu sięga XVII wieku. W czasie ostatnie wojny wysadzona została w powietrze przez niemieckich saperów, bo stanowiła dobry  punkt orientacyjny dla polskich artylerzystów podczas walk w marcu 1945 roku. Po zakończeniu działań wojennych przystąpiono do budowy nowej latarni. Wybudowano ją w nieco innym miejscu, niż lokalizacja poprzedniej,  wykorzystując fundamenty zabudowań fortecznych (poprzednia latarnia stała przed fortem, obecna stoi na jego głównej platformie). Latarnia liczy teraz 26 metrów wysokości. Zasięg jej światła wynosi 29,6 km. Obecna budowla w 1981 roku przeszła kapitalny remont, zmieniono soczewkę o średnicy 50 cm na obrotowy zestaw reflektorów halogenowych. Zmieniono także drewniane schody wewnątrz wieży na metalowe. W podziemiach latarni morskiej znajduje się interesujące muzeum minerałów. Wewnątrz ustawionych jest kilkanaście szklanych witryn. Na półkach leży kilkaset krystalicznych, ciętych i szlifowanych minerałów z całego świta. W kolekcji znajdują się także okazy krzemieni pasiastych z Iłży oraz skamieniałe drzewo.


Latarnia morska Gąski

Znajduje się w odległości nieco ponad 100 metrów od morskiego brzegu, w pobliżu drogi z Ustronia Morskiego do Mielna. Jej budowa rozpoczęta została w 1876 roku, a zakończyła się niespełna dwa lata później.  Budynek wykonany jest z  czerwonej cegły, jego podstawa ma przekrój ośmiokątny i średnicę 11,2 m. Całkowita wysokość okrągłej wieży  wynosi 41,2 m.  Światło tej latarni umieszczone jest na wysokości 50,1 m nad poziomem morza. Zamontowany w niej został pierwotnie aparat Fresnela, gdzie  źródłem światła były lampy naftowe, a przerywane światło otrzymano dzięki trzem przesłonom obracanym przez mechanizm zegarowy. W roku 1927 lampy naftowe były już zmienione na elektryczne. Po ostatniej wojnie uruchomiono latarnię w 1948 roku, zmieniając jednocześnie mechanizm zegarowy na silnik elektryczny i okres obrotu z 12 na 15 sekund. Obecny zasięg światła wynosi około 43,5 km. Latarnia jest udostępniona do zwiedzania. Na jej szczyt prowadzą kręte schody. Ze szczytu rozciąga się malowniczy widok na Morze Bałtyckie, dostrzec można stąd Sarbinowo, Chłopy, Mielno i Unieście. U podstawy wieży znajduje się dom latarnika, kramiki z pamiątkami oraz ładnie zagospodarowany teren.


Latarnia morska Darłowo

Pierwsza wzmianka o darłowskiej latarni morskiej pochodzi z 1715 roku, kiedy  władze miasta zarządziły ustawienie świateł po obu stronach ujścia rzeki Wieprzy. Stan taki utrzymywał się przez długie lata, bowiem dopiero w 1885 roku u nasady falochronu wschodniego powstał budynek stacji pilotów wraz z przylegającą do niego wieżą o przekroju kwadratowym. Ustawiono na niej źródło czerwonego światła, którego zasięg wynosił około  6 mil morskich. Kolejna rozbudowa przeprowadzona została w 1927 roku, gdy  dobudowano do wieży  piętro i ustawiono metalową laternię, z zamontowaną optyką pryzmatyczną, składającą się z trzynastu segmentów oraz zamontowano źródło światła ze zmieniaczem z dwoma żarówkami, każda po 1000 W. Od tamtej pory wygląd zewnętrzny budowli do dnia dzisiejszego uległ tylko kosmetycznym zmianom. Jedynie podczas modernizacji w 1996 roku wymienione zostało  źródło światła na 100 W żarówki halogenowe, w sześcio-żarówkowym zmieniaczu. Dziś wysokość wieży wynosi 22 metry a zasięg światła wskazującego drogę do portu sięga blisko 30 km. Latarnia jest udostępniona do zwiedzania. Przechodząc do niej,  rzekę Wieprzę przecinamy po unikalnym zwodzonym moście.


Latarnia morska Jarosławiec

To najstarszy taki obiekt w Polsce. Jej budowę rozpoczęto w 1835 roku, jednakże pierwsze prace zakończyły się niepowodzeniem. Obiekt został  bowiem zlokalizowany w odległości  prawie 400 metrów od morskiego brzegu i  w tej sytuacji okazała się zbyt niska. Jej światło nie było dobrze widoczne, zasłaniały je drzewa i dlatego w krótkim czasie podjęto decyzję o budowie nowej wieży, usytuowanej trochę bliżej plaży. Ta nowa latarnia rozpoczęła działalność w 1838 roku. Jej źródłem światła było piętnaście lamp zasilanych olejem rzepakowym. Ten nietypowy rodzaj oświetlenia używany był dość długo, bowiem dopiero na początku  XX wieku zastąpiony został  elektrycznymi. Latarnia należy do grupy niższych obiektów i ma obecnie 33,3 m wysokości. Światło zostało umieszczone na wysokości 50,2 m  nad poziomem morza i ma zasięg  44 km. Latarnia jest najbardziej charakterystycznym elementem krajobrazu  Jarosławca i stanowi jednocześnie największą atrakcję turystyczną miasta. Na szczycie trzydziestometrowej wieży znajduje się taras widokowy, do którego prowadzą kamienne schody. Podziwiać można stąd rozległą panoramę. W pobliżu zachowały się zabudowania po pierwszej latarni.


Latarnia morska Ustka

Stoi u nasady wschodniego falochronu, który  osłania wejście do portu. Przez wieki Ustka była morskim oknem na świat Słupska, dlatego odgrywała sporą rolę w tej części wybrzeża. W 1871 roku postawiono przy stacji pilotów maszt, na który wciągano olejową latarnię. Świeciła ona światłem czerwonym na odległość około 6 mil morskich, a wysokość światła wynosiła 11,6 m nad poziomem morza. Niedługo potem, bo już w 1892 roku zbudowano, z czerwonej cegły, nową stację pilotów, z ośmiokątną wieżą przylegającą od zachodniej strony do budynku. Na szczycie wieży umieszczono w laternię optykę z nowocześniejszą soczewką, ale o tych samych parametrach.  Dopiero w 1904 roku zmieniono charakterystykę światła na białe, przerywane. Latarnia w takim kształcie przetrwała do dnia dzisiejszego Jako ciekawostkę warto podać, że poprzednio nosiła nazwę Postomino i dopiero po wojnie zmieniono jej nazwę na Ustka. Latarnia w Ustce jest ciekawym architektonicznie obiektem - składa się z ośmiokątnej wieży i niewiele niższego, przylegającego do niej, zdobionego budynku latarników. Na szczyt wieży prowadzą betonowe i metalowe schodki, z galerii przez szyby można obserwować układ soczewek.


Latarnia morska Czołpino

Położona jest pomiędzy Łebą a Rowami, na terenie Słowińskiego Parku Narodowego. Znajduje się na wysokiej wydmie, pośród iglastego lasu, oddalona około 1000 metrów od brzegu morskiego. Jej charakterystyczną cechą jest to, że znajduje się daleko od skupisk ludzkich. Wznosi się na wysokość 25 metrów ponad wydmę, której  wysokość wynosi 75 metrów nad poziomem morza.  W 1872 roku podjęto decyzję o budowie latarni, a na początku 1875 prace budowlane zakończono W laternie zainstalowany został układ optyczny składający się z żarówki o mocy 1000W i cylindrycznej soczewki Fresnela o średnicy 1,8 m i wysokości 2,75 m, składającej się z 43 półpierścieni. Światło jest widoczne dookoła, ale jest wzmocnione przez soczewkę tylko od strony morza. Budynek latarni w Czołpinie wykonano z czerwonej cegły w kształcie stożka ściętego. Wysokość latarni wynosi 25,2 m, wieża u podstawy ma średnicę 7 m. Latarnia przetrwała wojnę w stanie nie zmienionym. W latach 1993-94 przeprowadzano jej renowację. Latarnia była cały czas obiektem zamkniętym, dostępnym dla osób, które ją obsługiwały. Dopiero od kilku lat udostępniona została do zwiedzania, jednak liczba odwiedzających nie jest duża.  


Latarnia morska Stilo

Ta jedna z młodszych latarni na polskim wybrzeżu zlokalizowana jest  koło miejscowości Sasino, a obok latarni jest małe osiedle Stilo. Wybudowana została w latach 1904 – 1906 i dlatego ma stosunkowo prostą historię. Znajduje się w sporej odległości 1 km od brzegu morskiego, ale wykorzystuje wydmę o wysokości 45 metrów. Wysokość wieży  latarni wynosi - 33,4 m. Pomalowana jest w barwach: czerwona, biała, czarna. Światło ulokowane zostało na wysokości 75 m nad poziomem morza, jego zasięg wynosi - 23,5 mile morskie. Latarnia ma nietypową konstrukcję - jest zbudowana ze stalowych płyt, poskręcanych ze sobą za pomocą śrub. Styki poszczególnych płyt są dodatkowo uszczelnione ołowiem. Dwie białe galerie są zwieńczeniem zwężającej się ku górze szesnastokątnej wieży latarni. Od wewnątrz  ściany budowli są wyłożone grubym korkiem, pomalowanym na biało. Prawdopodobnie takich latarni jest na świecie około dwustu. Ostatnią wojnę latarnia przetrwała w dobrym stanie, a po jej zakończeniu ponownie została uruchomiona  w kwietniu 1946 roku. W 1975 roku zapalone zostało nowe światło – jest to lampa obrotowa 3 - tablicowa. Na każdej tablicy znajduje się 6 żarówek oraz dwie zapasowe.


Latarnia morska Rozewie

Powstała w 1822 roku,  po rocznym okresie budowy. Początkowo źródłem światła była laterna z lampą na olej rzepakowy, dopiero w 1866 roku zainstalowano tu aparat Fresnela, też zasilany olejem, a wreszcie dziesięć lat później umieszczona w nim została lampa naftowa. Z latarnią tą związana jest legenda stworzona przez wieloletniego latarnika Leona Wzorka, że tutaj Stefan Żeromski pisał powieść „Wiatr od morza” (jest jego mały pomnik i tablica pamiątkowa). Latarnia, składa się z dwóch części: pierwszej - murowanej, mającej kształt szerokiego, ściętego stożka  oraz z drugiej, stojącej na niej - metalowej.. Z trzech galerii, tylko najniższa jest udostępniona dla zwiedzających. Źródłem światła jest obecnie układ optyczny składający się z 20 reflektorowych żarówek, umieszczonych po 10 na dwóch obrotowych panelach. Wysokość wieży  wynosi teraz 33 m, wysokość światła ponad wodą - 83,2 m, zasięg światła - 26,0 mil  morskich.  Atrakcją tego miejsca jest Muzeum Latarnictwa.  Można zobaczyć ekspozycję prezentującą ewolucję latarni morskich od czasów starożytnych do dzisiaj, modele latarni i ich rozmieszczenie oraz wśród wielu eksponatów obrotowy stół z soczewką Fresnela.


Latarnia morska Hel

Znajduje się w miejscu szczególnym nawigacyjnie, prawie na samym końcu Półwyspu Helskiego. Można przypuszczać, że już w XIII wieku na Helu powstał port  i od tego czasu istniały jakieś formy latarni morskiej. W XVII wieku wspominają o latarni źródła pisane. Zniszczył ją pożar i została następnie odbudowana w formie studziennego żurawia - na końcu ramienia zawieszony był kocioł na smołę lub kosz na węgiel. W sierpniu 1827 roku zapalono światło na murowanej wieży latarni o wysokości 41,7 m. Od 1938 roku na Helu paliło się światło elektryczne. Oddziały polskie broniące Helu w 1939 roku wysadziły ją w powietrze. Obecną latarnię zbudowano w 1942 roku, w postaci ośmiokątnej wieży z czerwonej cegły. Ma wysokość  41,5 m. Przy dobrej pogodzie widać z niej  Trójmiasto. Źródło światła usytuowane jest  40.8 m nad poziomem morza, zasięg światła wynosi 17 mil morskich a jego źródłem jest układ optyczny składający się z dwupozycyjnego zmieniacza z żarówkami o mocy 1000W i cylindrycznej soczewki Fresnela. Po wojnie, z uwagi na wojskowe wykorzystywanie tej części Półwyspu Helskiego, latarnia lat była zamknięta dla publiczności. Od 1994 roku jest w sezonie letnim dostępna do zwiedzania.


Latarnia morska Gdańsk Nowy Port

 
Jest to jedna z najpiękniejszych latarni nad  Morzem Bałtyckim. Liczy  27 metrów wysokości, oddana została do użytku w 1894 roku, wskazywała statkom wejście do portu gdańskiego do 1984 roku. Wtedy została wyłączona, w związku z uruchomieniem  latarni w gdańskim Porcie Północnym. Latarnia Nowy Port przeszła do historii, gdy 1 września 1939 roku strzałami z jej okna dany został znak, na który z pancernika "Schleswig-Holstein" podjęto ostrzał w kierunku polskiego Westerplatte, co rozpoczęło II Wojnę Światową. Latarnia mieściła na swym szczycie niezwykły instrument jakim była wtedy kula czasu. Jej podniesienie i spadek w każde południe pozwalał kapitanom statków na dokładne nastawianie chronometrów. Gdańską kulę czasu zbudowano jako pierwszą nad Bałtykiem w roku 1876, na specjalnej drewnianej wieży. W roku 1894 przeniesiono ją na szczyt latarni,  ponownie uruchomiona została w 2008 roku. W 2004 roku latarnia została udostępniona do zwiedzania. W jej wnętrzu podziwiać można zachowane historyczne urządzenia optyczne oraz wspaniałą wystawę latarnictwa morskiego. Zachwyca również widok z niej na Port Gdański, Westerplatte i całą Zatokę Gdańską aż po Gdynię i Hel.


Latarnia morska Sopot

Początkowo pełniła funkcję wieży widokowej zasłaniającej nieestetyczny komin kotłowni Zakładu Balneologicznego, obecnie stanowi znak nawigacyjny w polskim systemie żeglugi morskiej oraz punkt obserwacyjny, skąd można podziwiać molo i część Sopotu. Zbudowana została na przekroju kwadratu, wyrasta z niskich przybudówek. W górnej części ma częściowo ścięte narożniki, które przechodzą na szczycie w dobudowane do głównego pomieszczenia latarni cztery małe ganeczki, posiadające własne daszki, które kryją komin kotłowni. Boczne ściany wieży zdobi kilkanaście okien.
Latarnia jest dostępna do zwiedzania - wejście do niej znajduje się tuż za południowym wejściem na sopockie molo. Światła nawigacyjne zainstalowano na latarni dopiero po ostatniej wojnie światowej, kiedy odbudowywano częściowo zniszczone miasto. Nie wiadomo dokładnie kiedy po raz pierwszy  na wieży rozbłysło pierwsze światło, ale na pewno latarnia figuruje w spisie latarń z 1957 roku. . Z powodu małego zasięgu ( 5 mil morskich) trudno było wtedy nazwać ją latarnią z prawdziwego zdarzenia. Status ten uzyskała dopiero w 1977 roku , gdy na latarni zainstalowano światło o zasięgu 17 mil morskich.


Latarnia morska Krynica Morska

Budowę latarni rozpoczęto tutaj w czerwcu 1894 roku. Obiekt został jednak  w 1945 roku wysadzony w powietrze przez wycofujących się niemieckich żołnierzy. Nową latarnię zbudowano dopiero na początku lat pięćdziesiątych według projektu wykonanego na Politechnice Gdańskiej. Jej uruchomienie nastąpiło w lecie 1951 roku. Zbudowana została z betonowych bloków i ma kształt ściętego stożka z wewnętrznymi schodami pnącymi się wzdłuż ścian. Źródłem światła jest układ optyczny składający się z dwupozycyjnego zmieniacza z żarówkami o mocy 1000W i cylindrycznej soczewki Fresnela. Kąt świecenia obejmuje cały okrąg i latarnia widoczna jest od strony otwartego morza, jak i od strony Zalewu Wiślanego. Wysokość wieży - 26,5 m (czerwona okrągła wieża z galerią), wysokość światła - 53 m nad poziomem morza, zasięg światła 18 mil morskich. W 1996 roku przeprowadzony został gruntowny remont latarni. Cała wieża została pomalowana wtedy na kolor czerwony - przy dobrej pogodzie widać ją z kilku mil morskich. Z galerii rozciąga się widok na wody pełnego morza i Zalewu Wiślanego, od strony lądu można dojrzeć Tolkmicko i Frombork a przy dobrej widoczności nawet światła Helu i Gdańska.