Na południowy wschód od Warszawy, w pobliżu miasta Małkinia Górna, hitlerowcy założyli w 1941 r. obóz pracy przymusowej, który potem funkcjonował pod nazwą Treblinka I. Przez cały okres istnienia do 1944 r. przeszło przez obóz około 10 tysięcy więźniów, z czego większość zginęła. W pobliżu tego obozu, w lipcu 1042 r., powstał obóz zagłady ludności żydowskiej, noszący nazwę Treblinka II.  Pierwszy transport więźniów z warszawskiego getta przybył tutaj w lipcu 1942 i odtąd między Warszawą a Treblinką codziennie kursowały wahadłowe pociągi z rzekomymi przesiedleńcami z gett polskich i europejskich (głównie z Niemiec, Czechosłowacji, Austrii, Belgii). Przeciętna liczba więźniów przebywających w obozie jednorazowo wynosiła od 1000 do 2000 osób. Pobyt w  warunkach głodu i terroru - kończył się najczęściej śmiercią, ponadto w trzynastu komorach gazowych hitlerowcy uśmiercali jednocześnie 2 tysiące ofiar. Ogółem w obozie zagłady zginęło około 750 tysięcy ludzi.
Na terenie dawnego obozu, będącego symbolicznym cmentarzyskiem, otworzone zostało w 1964 r. Muzeum Walki i Męczeństwa. Szczególne wrażenie wywołuje monumentalny cmentarz utworzony z 17 tysięcy głazów.

Muzeum Walki i Męczeństwa w Treblince (woj. mazowieckie)
www.muzeum-treblinka.pl