Raz w roku na Opolu skupia się uwaga milionów widzów przed telewizorami i publiczności amfiteatru podczas Krajowych Festiwali Piosenki Polskiej. Festiwal jest najlepiej rozpoznawalną marką miasta, zaś opolski amfiteatr należy do jego symboli. Zbudowano go w miejscu, w którym archeologowie odkryli dobrze zachowane drewniane konstrukcje budynków z najstarszego okresu zabudowy.

Miasto może poszczycić się historią sięgającą dynastii Piastów. W kościele o.o. Franciszkanów oraz bazylice katedralnej znajdują się zdobne sarkofagi książąt opolskich. W miejscu, w którym wzniesiono opolski amfiteatr, planowano muzeum, ale przecież służy ono znakomicie kulturze też i w inny sposób. Pierwszy festiwal polskiej piosenki w czerwcu 1963 roku otworzył prezydent Opola Karol Musiał, z którego inicjatywy amfiteatr wybudowano. Obecna nowoczesna bryła to efekt przebudowy z roku 2011. Będzie ona kontynuowana. Zadaszenia w takiej czy innej formie, wymaga bowiem widownia. Podobnie jak w latach, kiedy Opole szczyciło się tytułem „stolicy polskiej piosenki”, tak i w tym roku wystąpiła plejada artystów polskiej estrady wykonujących największe przeboje.

Popularność festiwalowa miasta wykorzystywana jest do turystycznego prezentowania samego Opola. Warte tego są jego zabytki. Na przykład budynek ratusza w stylu neorenesansowym wzorowany na florenckim pałacu Vecchio. Ten kształt architektoniczny nadano gmachowi w 1936. Do XIV wieku ratusz był drewnianym domem kupieckim, po przemianowaniu go na siedzibę władz miejskich, kramy przeniesiono na zewnątrz. W tym miejscu koncentrowało się życie handlowe i rozrywkowe miasta, organizowano jarmarki, pod pręgierzem wymierzano kary nakładane przez sąd wójtowski. W latach nam współczesnych przywrócono częściowo funkcję gmachu. Oprócz biur administracji, mieści bowiem też pub o nazwie Piwnica Świdnicka. Do rynku dochodzi się reprezentacyjną ulicą Krakowską, jej fragment stanowi deptak pomiędzy ulicą Darmonta i placem Wolności. Idąc ulicą Krakowską można dotrzeć w okolice dworca kolejowego wybudowanego w 1899 roku. Architektonicznie nawiązuje do neogotyku, neorenesansu, secesji i neoklasycyzmu. W niecodzienny sposób, w kształcie łuku, ułożono perony. W rok po zbudowaniu dworca, otwarto muzeum miejskie. W 1932 roku zyskało status muzeum regionalnego. Siedzibę przeniesiono z budynku dawnej szkoły wyższej dla dziewcząt przy ulicy Ozimskiej do byłego kolegium jezuickiego przy ulicy św. Wojciecha, w którym mieści się do dziś. Zbiory Muzeum Śląska Opolskiego, podzielone są według działów archeologia, historia, sztuka, etnografia i przyroda. Zawierają eksponaty z epoki brązu i żelaza, starodruki, przykłady śląskiej sztuki gotyckiej ze słynną Madonną z Sadowa z 1380, obrazy Chełmońskiego, Gierymskiego, Kossaka, Pankiewicza, Stanisławskiego, Fałata, Witkiewicza oraz Krzyżanowskiego.

Kierując się w stronę Młynówki turysta dociera w rejon miasta nazywanego opolską Wenecją. Nad prakorytem Odry, na dawnych murach obronnych miasta wybudowano kamienice i spichlerze. Patrząc od strony ulicy Piastowskiej przypominają one włoską Wenecję. Stąd nazwa. W nocy domy są podświetlone różnobarwnym światłem wydobywającym piękne detale architektoniczne kamienic, mostów, spichlerza. Wśród budynków opolskiej Wenecji warto zwrócić uwagę na niewielki kościółek z 1421 roku z zabytkowymi organami z klasztoru w Czarnowąsach. W kościółku w 1920 roku mszę odprawiał nuncjusz papieski biskup Achilles Ratti, przyszły papież Pius XI.

Będąc w Opolu warto wybrać się na wyspę Bolko, do dwudziestohektarowego ogrodu zoologicznego. Jednego z najnowocześniejszych w Polsce. Ogród sięga tradycją do 1912 roku. W tym okresie, w parku na wyspie ogrodzono część terenu i zasiedlono go zwierzętami, które stanowiły atrakcje dla spacerowiczów. Obecną nowoczesność opolskiego ZOO wymusiła niejako natura, ściśle mówiąc pamiętna powódź tysiąclecia w 1997 roku, która dokonała poważnych zniszczeń. Ogród zamieszkuje wiele egzotycznych zwierząt, między innymi tylko w tym jedynym ZOO w kraju można podziwiać uchatki kalifornijskie, czyli lwy morskie, na wolności żyjące u wybrzeży Ameryki, Japonii i wokół wysp Galapagos.