zamek Książą Pomorskich

Jest jednym z symboli Szczecina. Zlokalizowany na wzgórzu nad rzeką Odrą jest dzisiaj centrum kulturalnym miasta.

Początki dzisiejszego zamku sięgają 1346 roku, kiedy Barnim III rozpoczął wznoszenie na wzgórzu zamkowym tzw. kamiennego domu. Obok niego stanęła kaplica św. Ottona oraz tzw. duży dom z wieżą więzienną. W 1530 roku zamek uległ pożarowi. Odbudowany po siedmiu latach ale w renesansowym stylu. Dobudowano także skrzydło wschodnie. W latach 1573−1582 książę Jan Fryderyk z dynastii Gryfitów dokonał generalnej przebudowy zamku. Zburzono kamienny dom i kościół św. Ottona. Pozostawiono gotyckie skrzydło południowe, podwyższono wschodnie i dobudowano do nich skrzydła północne i zachodnie, doprowadzono także wodociągi. Na początku XVII wieku za panowania Filipa II i Franciszka I za skrzydłem zachodnim dobudowano dwupiętrowe piąte skrzydło (obecnie skrzydło muzealne). Po wymarciu dynastii Gryfitów, od 1637 roku zamek był siedzibą namiestnika szwedzkiego, a od roku 1720 − garnizonu pruskiego. W 1752 roku Fryderyk II Wielki, król Prus założył w skrzydle muzealnym mennicę. Największej dewastacji zamku dokonał garnizon pruski w XIX wieku. W latach 1958−1980 zamek został odbudowany. Przywrócono mu XVI-wieczny renesansowy wygląd.

Ciekawostką do obejrzenia na wieży zamku jest wahadło Foucaulta − doświadczalny dowód na ruch obrotowy Ziemi.

www.zamek.szczecin.pl