Nowy Wiśnicz

Jest przykładem rezydencji typu "palazzo in fortezza", czyli pałacu w środku fortecy. Zamek związany jest także z polską tradycją sztuki kulinarnej. Tutaj w XVII wieku powstało popularne wśród szlachty „Compedium” Stanisława Czernieckeigo, kuchmistrza księcia Lubomirskiego, które do XIX wieku doczekało się dwudziestu wydań.

Niewielki zamek z jedną wieżą zbudował w II połowie XIV wieku w Nowym Wiśniczu w Małopolsce Jan Kmita herbu Szreniawa. Następni właściciele rozbudowywali budowlę o kolejne wieże i umocnienia. Istotną rolę w przekształceniu zamku w potężną warownię odegrali Piotr III Kmita oraz Piotr V.  Od 1593 roku właścicielem zamku był Sebastian Lubomirski. On oraz jego syn Stanisław przebudowali zamek w renesansową rezydencję według planów Macieja Trapoli. W okresie "potopu szwedzkiego" (1655-1660) budowla została zdewastowana. Mimo wielokrotnych prób odbudowy podejmowanych przez Lubomirskich, warownia nie odzyskała dawnej świetności. W połowie XVIII wieku przeszedł na własność Sanguszków, a potem Potockich i Zamoyskich. Po przejęciu przez zaborcę zaczął podupadać. W 1901 roku został wykupiony przez Zjednoczenie Rodowe Lubomirskich, którzy rozpoczęli remont rezydencji.

Obecnie administruje nim Muzeum Ziemi Wiśnickiej. Do zwiedzania udostępniona jest sala balowa, plafonowa z pozłacanym sufitem i akustyczna wykorzystywana kiedyś jako miejsce spowiedzi.


www.zamekwisnicz.pl