Oporów

Jest późnośredniowieczną rezydencją obronną wzniesioną w stylu gotyckim około 1440 roku w Oporowie w dzisiejszym województwie łódzkim.

Dawniej stanowił centrum rozległych dóbr ziemskich rodu Oporowskich herbu Sulima. Zaczątkiem zespołu zamkowego była rycerska wieża mieszkalna, wzniesiona na początku XV wieku na sztucznej wyspie. Później powstały mieszkalne budynki otaczające niewielki brukowy dziedziniec, mury obronne oraz półokrągła baszta z kaplicą na piętrze. Nad zamkiem góruje północno-zachodnia narożna wieża ozdobiona gotyckim sztyletem.

Mimo wielu przebudów dokonanych w XVII, XVIII i XIX wieku nastąpiły tylko niewielkie zmiany. Pozostały po nich renesansowe stropy,  barokowe otwory okienne na piętrze, klasycystyczne sztukaterie. Z około 1840 pochodzi przybudówka na dziedzińcu, tzw. "kredens" oraz neogotycki portal bramy wjazdowej i taras przed mostem. W pierwszej połowie XIX wieku założono tutaj – w miejscu starego ogrodu renesansowego – park krajobrazowy z dwoma pawilonami: Domkiem Neogotyckim i Domkiem Szwajcarskim.

Zamek w Oporowie odrestaurowano z zachowaniem gotyckiego wystroju po II wojnie światowej. Od 1949 roku swoją siedzibę ma tutaj Muzeum Wnętrz Stylowych. Zobaczyć tutaj można dzieła sztuki i wyroby rzemiosła artystycznego z różnych epok, od XVI do początku XX wieku.

www.zamekoporow.pl