Żółte od zachodzącego słońca maszty łódek na tle szafirowej harmonii toni Jeziora Drwęckiego i granatu nieba u schyłku dnia to ostródzka przystań. W centrum Ostródy znajduje się Jezioro Drwęckie, które stanowi integralną część miasta i posiada rozwiniętą infrastrukturę. Główną uwagę przyciąga między innymi liczący 800 m wyciąg do nart wodnych, profesjonalny tor kajakarski oraz plaża miejska z wypożyczalnią sprzętu wodnego. Na nadbrzeżu ulokowany został również nowoczesny amfiteatr, będący największym tego typu zadaszonym obiektem w regionie.

Dzieje Ostródy datuje się na XIII wiek. Wtedy rozpoczęło się osadnictwo w pobliżu krzyżackiego zamku na terenie Pomezanii. Około 1270 roku lokowano miasto.

Budowę ceglastego zamku ostródzkiego na podmurówce rozpoczęto w 1349 roku. Założenie zamkowe oparto na planie czworoboku. Północno–wschodni narożnik zdobiła wieża. Podobno okrągła z kręconymi schodami. Zamek był warownią krzyżacką. Wnętrze mieściło oczywiście kaplicę, mieszkanie komtura i refektarz. Kapitularz, infirmerię, dormitoria dla braci zakonnych i komnaty gościnne. Wielka sala rycerska miała cztery okna i troje drzwi. Elewację zdobiły ceramiczne, profilowane portale. Komunikację w obrębie zamku zapewniały drewniane krużganki. Gotycki rys piwnic jest wyraźnie widoczny w zachowanych sklepieniach krzyżowych na gurtach oraz krzyżowo–żebrowych sklepieniach przyziemi gospodarczych skrzydła północnego i południowego. Dziedziniec zamkowy, w 1802 roku jeszcze nie był brukowany. Ściany otaczające dziedziniec zdobiły drewniane podcienia kryte gontowym daszkiem. Dziś na brukowanym już dziedzińcu można zaopatrzyć się w „rycerskie” niezbędniki. Pracowali tam rzemieślnicy. W 1440 roku Ostróda przystąpiła do antykrzyżackiego Związku Pruskiego. W 1629 roku w ostródzkim zamku kwaterował król szwedzki Gustaw Adolf, a od 21 lutego do 1 kwietnia 1807 roku na zamku przebywał Napoleon Bonaparte. Rok 1788, w historii zamku w Ostródzie zapisał się pożarem i wybuchem prochowni.

Zamek, który przyozdabia Ostródę jest pamiątką czasów krzyżackiego władania miastem, ze znamionami odbudowy powojennej. Na przedzamczu funkcjonował browar, młyn i kuźnia. Dziś, obok murów zamkowych znajdują się fundamenty gdaniska. Zamek jest siedzibą galerii, biblioteki i muzeum przechowującego srebrny medal Napoleon a Osterode oraz kopię obrazu Napoleon zapewnia łaskę mieszkańcom Ostródy. Marzec 1807, którego oryginał można podziwiać w galerii historycznej pałacu w Wersalu.

Do 1945 roku w Ostródzie był romański kościół św. Dominika Savio. Obecna bryła kościoła jest efektem odbudowy z lat 80. XX wieku. Jak większa część Ostródy. Szczęśliwie ocalały secesyjne i eklektyczne kamienice oraz pieta z XIV wieku nieznanego autora w kościele Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny. Na cmentarzu zwracają uwagę zabytkowe nagrobki pożydowskie oraz neoklasycystyczna brama z XIX wieku.

Na starym mieście obok Centrum Informacji Turystycznej znajduje się odsłonięty w roku 2004 Pomnik Jedności Europejskiej, na którym widnieją herby Ostródy, Osterode am Harz (miasta partnerskiego Ostródy) oraz Unii Europejskiej. Obelisk wcześniej poświęcony był trzem cesarzom Niemiec.

Cudem techniki swoich czasów, a dziś atrakcją nie lada jest kanał ostródzki, którego budowę uroczyście rozpoczął w dniu 28 października 1844 roku inżynier Jacob Georg Steenke. Kanał ze względu na możliwość podróży statkami po wodzie i lądzie za pomocą wyciągarek, jest unikatem na skalę europejską. Długość śluzy Ostróda wynosi 29,3 metra szerokość wrót: 3,25 metra. Różnica poziomów wody to 1,6 metra. 

W Ostródzie znajduje się przystań Żeglugi Ostródzko-Elbląskiej która oferuje rejsy turystyczne statkami wycieczkowymi po wodach Mazur Zachodnich oraz Żuław. Jest to największy operator rejsów pasażerskich na Kanale Elbląskim.

www.ostroda.pl