Warszawa 0 ºC
Kontakt
Tężnie w Konstancinie-Jeziornej

Konstancin-Jeziorna jest leśnym oddechem dla stolicy. Sosnowe Lasy Chojnowsko-Słomczyńskie i Las Kabacki oraz klimat umiarkowanie bodźcowy, z dużą ilością słonecznych dni, już pod koniec XIX wieku sprawiły, że Konstancin-Jeziorna był popularnym letniskiem wśród warszawiaków. Chętnie odpoczywali tu i wiedli długie rozmowy o życiu i sztuce artyści, pisarze, politycy i przemysłowcy. Warunki klimatyczne Konstancina sprawiły, że już w 1917 roku miejscowość otrzymała oficjalny status uzdrowiska.

Uzdrowisko leży na obszarze Równiny Warszawskiej, w województwie mazowieckim, w powiecie piaseczyńskim, ok. 20 km na południe od centrum Warszawy. To uzdrowisko otoczone lasami – od północy rozciąga się Las Kabacki, Park Kultury w Powsinie oraz Ogród Botaniczny PAN. Od południa do Konstancina-Jeziorna przylegają tereny Chojnowskiego Parku Krajobrazowego, w których wydzielono kilka rezerwatów przyrody, m.in. Skarpa Oborska, Obory, Łęgi Oborskie, Olszyna Łyczyńska. Dzięki otulinie leśnej, klimat uzdrowiska jest umiarkowanie bodźcowy z dużą ilością dni słonecznych.

Nazwa Konstancina pochodzi od imienia hrabiny Konstancji z Potulickich Skórzewskiej, która stałą się właścicielką tych dóbr dzięki zapisowi w testamencie w roku 1898. Oficjalna data założenia miasta przypada na rok 1897. Lokalizacja (niedaleko Warszawy), leśne tereny położone na przedłużeniu Traktu Królewskiego z łatwym dojazdem Kolejką Wilanowską, spowodowały iż Konstancin bardzo szybko stał się popularnym miejscem budowy willi letniskowych przez bogatych i znanych warszawiaków. Na przełomie XIX i XX wieku w uzdrowisku powstało wiele okazałych rezydencji zaprojektowanych przez czołowych polskich architektów we wszystkich modnych ówcześnie stylach architektonicznych.

Warunki klimatyczne Konstancina sprawiły, że już w 1917 roku miejscowość otrzymała oficjalny status uzdrowiska. Zaledwie 20 lat po założeniu miasta. Mieszkańcami Konstancina byli między innymi Stefan Żeromski czy Wacław Gąsiorowski. Konstancin w dwudziestoleciu międzywojennym był reklamowany jako miejsce elit kultury i sztuki. Z kanalizacją, bieżącą wodą i elektrycznością. W czasie II wojny światowej wille zamieszkiwali oficerowie niemieccy. Po wojnie uzdrowisko odrodziło się w 1953 roku, kiedy to zostało założone Stołeczne Centrum Rehabilitacji (Stocer) kierowane przez prof. Mariana Allana Weissa działające do dnia dzisiejszego .

Profil leczniczy uzdrowiska i jego właściwości lecznicze

Uzdrowisko Konstancin-Jeziorna uzyskało status uzdrowisku dzięki specyficznemu mikroklimatowi oraz odkryciu ciepliczych wód mineralnych (29 stopni C), wykorzystywanych w uruchomionej w 1979 tężni solankowej.

Kierunki leczenia uzdrowiska to choroby: ortopedyczne, neurologiczne, reumatologiczne, kardiologiczne i pulmonologiczne.

Na szczególną uwagę zasługuje stosowana w uzdrowisku terapia z wykorzystaniem egzoszkieletu dla osób: ze zmniejszoną sprawnością kończyn dolnych, sparaliżowanych oraz z niedowładem spowodowanym schorzeniami neurologicznymi i urazami.

Bardzo ważnym elementem leczniczym uzdrowiska jest tężnia, tworząca swoiste zewnętrzne inhalatorium. Budowla powstała w 1978 roku i jest zasilana solanką z położonego nieopodal odwiertu o głębokości 1750 m. Konstancińska solanka posiada wysokie stężenie minerałów – 7,5%. Powietrze wokół Tężni w wyniku parowania solanki tworzy specyficzny mikroklimat zbliżony do klimatu nad morzem Bałtyckim. Minerały zawarte w solance wspomagają odbudowę i regenerację błony śluzowej górnych dróg oddechowych. Działają także stymulująco na pracę układu odpornościowego. Pierwiastki wchodzące w skład solanki to: jod, brom, wapń oraz magnez.

Walory i atrakcje turystyczne uzdrowiska oraz jego najbliższych okolic

Po zabiegach, na letni koncert, zaprasza amfiteatr. Nieopodal jest Stara Papiernia, założona w 1730 roku za zgodą samego króla Poniatowskiego, dziś centrum handlowe. Z przełomu XIX i XX wieku zachował się dwór w Oborach, niegdysiejsza siedziba założycieli uzdrowiska oraz kilka stylowych, zabytkowych willi. Całości dopełnia przyroda oraz neogotyckie zabytki sakralne i stary młyn w Skolimowie.

Do najważniejszych atrakcji uzdrowiska i jego okolic zaliczyć należy m.in.:

  • Willę Hugonówka – aktualnie siedzibą Konstancińskiego Domu Kultury. Nazwa willi pochodzi od imienia fundatora, Hugona Seydla. Została wybudowana w 1902 roku. Budynek pensjonatu na wysokości pierwszego piętra, miał dwa symetryczne tarasy skierowane na rzekę Jeziorkę. Na rzece urządzona była przystań dla łodzi wiosłowych. We wnętrzach Hugonówki można obejrzeć wystawę multimedialną „Dziedzictwo kulturowe i przyrodnicze Konstancina-Jeziorny”;
  • Willę Le Fleur zbudowana w 1906 roku w stylu art déco. Jest przepięknym budynkiem będącym swego rodzaju prywatnym muzeum, w którym znajdują się zbiory malarstwa, rzeźby oraz grafiki polskich i żydowskich artystów. W 2010 roku willa została otwarta po gruntownym wewnętrznym remoncie. W ciągu roku organizowane są wystawy najróżniejszych dzieł sztuki;
  • Starą Papiernię – w 1760 roku na obecnych terenach centrum handlowego powstała pierwsza na Mazowszu papiernia: Królewska Fabryka Papieru. Jednym z jej stałych klientów był król Stanisław August Poniatowski. Na papierze z tej fabryki zostały spisane m.in. dokumenty Sejmu Czteroletniego i Konstytucji Trzeciego Maja;
  • Ogród botaniczny w Powsinie oddalony od uzdrowiska zaledwie 4 km, oczarowuje kuracjuszy i turystów wielością roślin i pięknymi widokami. W zbiorach ogrodu znajduje się również wspaniała kolekcja motyli. Na terenie ogrodu znajduje się także Centrum Zachowania Różnorodności Biologicznej, czyli Kriogeniczny Bank Nasion, gdzie przechowywane są nasiona zagrożonych gatunków roślin.

Konstancin-Jeziorna to miasto ze wspaniałą architekturą międzywojenną. Mimo, iż wiele posiadłości  uległo dewastacji w czasach komunizmu (utworzono mieszkania komunale), około 100 willi zostało wpisanych do Krajowego lub Gminnego Rejestru Zabytków.

https://www.konstancinjeziorna.pl