Kościół Łaski w Kamiennej Górze

Jest to późnobarokowa, okazała świątynia, na budowę której cesarz zezwolił luteranom w 1709 r. w drodze łaski na mocy konwencji w Altranstädt z 1707 r. Oficjalnie kościół ten otrzymał tytuł Trójcy Świętej. Obecnie jest to katolicki kościół pw. Matki Bożej Różańcowej. Po II wojnie światowej pozbawiony został wielu cennych elementów wystroju, które po demontażu trafiły do katedry polowej Wojska Polskiego w Warszawie. W sumie powstało na Śląsku sześć kościołów Łaski, w tym dwa na terenie ówczesnego księstwa świdnicko-jaworskiego: w Kamiennej Górze i Jeleniej Górze. Budowa kamiennogórskiego rozpoczęła się w 1709 r. i trwała 10 lat. Jest podobny do kościoła Katarzyny Wazówny w Sztokholmie: wzniesiony został na planie krzyża greckiego, nad którym pośrodku wznosi się kopuła. W ramionach krzyża znajdują się klatki schodowe, prowadzące na zbudowane z drewna empory, wsparte na kolumnach jońskich (pierwotnie dwukondygnacyjne). Projektant kościoła nie jest znany, zapewne był nim Martin Frantz z Revalu w dzisiejszej Estonii, który prowadził jednocześnie budowę kościoła Łaski z Jeleniej Górze, a od 1705 r. pracował przy budowie kościoła i kolegium jezuitów w Legnicy. Ołtarz wyrzeźbił Beniamin Gottlieb March z Lubania, dzieło to sfinansowali dwaj wrocławscy kupcy urodzeni w Kamiennej Górze: Gebhardt i Sommer. Z pierwotnego wyposażenia zachowały się krata w wejściu głównym i epitafia, które po II wojnie światowej umieszczono wtórnie na balustradzie schodów zewnętrznych. Jednocześnie z kościołem wzniesiono budynki pastorówki (ewangelicki odpowiednik plebanii) oraz szkół łacińskiej i dla dziewcząt. Przy kościele założono cmentarz, z którego zachowała się późnobarokowa kaplica rodziny von Engmann z 1783 r.