Torfowisko pod Zieleńcem

Jest największym torfowiskiem wysokim w Sudetach. Podlega ochronie jako ścisły rezerwat przyrody, zatem wolno poruszać się po nim jedynie po wyznaczonych ścieżkach. Ma chronić i zachować dla przyszłych pokoleń torfowisko wysokie i brzozę karłowatą. Torfowisko pod Zieleńcem składa się z Topieliska i z Czarnego Bagna. Topielisko jest położone bliżej Dusznik-Zdroju, a Czarne Bagno leży bardziej na południe. Topieliskiem nazywano kiedyś cały tutejszy zatorfiony obszar. Czarne Bagno to najbardziej przekształcona przez człowieka w wyniku osuszania część torfowiska, stąd obszar ten jest uboższy pod względem florystycznym od Topieliska. Czarne Bagno objęto ochroną tylko częściowo. Rezerwat na torfowisku pod Zieleńcem ustanowiono jeszcze przed II wojną światową (1919 r.), gdy rozpoznano jego unikatowe rośliny, w dużej mierze typowe dla tundry syberyjskiej. Dużo drzew jest tutaj dziwacznie poskręcana, porastają je mchy i porosty. Występują na tym obszarze m.in. reliktowa brzoza karłowata, sosna błotna, owadożerna rosiczka, turzyce i żurawina błotna. Mimo wilgoci, uderza tutaj niewielka ilość płazów, nie spotkamy ryb i mięczaków, ponieważ nie odpowiada im duża zawartość związków huminowych w wodzie. Roślinność tundrowa w Górach Bystrzyckich to relikt okresu polodowcowego, który rozpoczął się około 10 tysięcy lat temu. W Europie typowe polodowcowe krajobrazy zobaczymy głównie w Skandynawii i Szkocji, gdzie chłodny i wilgotny klimat sprzyja tworzeniu się torfowisk. Przez torfowisko pod Zieleńcem przebiega dział wodny: wody odprowadzane są po części do Łaby (której zlewiskiem jest Morze Północne), po części do Odry (której zlewiskiem jest Morze Bałtyckie). Wypływają stąd trzy strumienie, m.in. Dzika Orlica, której źródła sąsiadują z rezerwatem od strony wschodniej.