Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Karpaczu

Wzniesiony został z granitu ciosanego w 1908 r. w stylu tyrolskim, doskonale współgrającym z górskim krajobrazem. Służył pierwotnie luteranom, a po II wojnie światowej stał się świątynią pomocniczą miejscowej parafii katolickiej, jednak wciąż można zobaczyć w nim wiele elementów oryginalnego wystroju. Na szczególną uwagę zasługują kasetonowy sufit z malaturą przedstawiającą motywy roślinne i ambona autorstwa Cirilla Dell’Antonio, niemiecko-włoskiego rzeźbiarza (ur. 1876 r. - zm. 1971 r.), założyciela słynnej szkoły rzemiosł artystycznych w Cieplicach. Na płycinach ambony znajdują się sceny z Ewangelii wkomponowane w karkonoski pejzaż. Piaskowcowy ołtarz, posoborowy, zamontowano w tej świątyni w 1966 r. z myślą o upamiętnieniu milenium chrztu Polski. Skomponowano z nim wizualnie wiszący z tytułu tryptyk, nawiązujący do malarstwa młodopolskiego, autorstwa Jana Stępnia. Środkowy obraz przedstawia Jezusa Chrystusa z otwartym sercem, w nawiązaniu do wezwania kościoła. Towarzyszą mu, zwrócone w jego stronę, postaci ukazane na bocznych obrazach. Jedną z nich jest św. Antoni, ukazany na tle stylizowanego karkonoskiego krajobrazu. Pierwotnie luteranie mieszkający w Karpaczu uczęszczali do kościoła w Miłkowie, co zimą bywało uciążliwe. Gdy zdecydowali się wznieść swoją świątynię w Karpaczu, powołano Komitet Budowy Kościoła, na czele którego stanął pastor Richard Gunter z Miłkowa. Powstał niewielki, ale bardzo okazały obiekt – z wysoką wieżą zwieńczoną neogotyckim hełmem. Budowa była możliwa m.in. dzięki pomocy finansowej cesarza Wilhelma I księżniczki Charlotte von Sachsen-Meningen, która ufundowała zegar na wieży. Po II wojnie światowej sytuacja konfesyjna w regionie diametralnie się zmieniła. Protestantów pozostało niewielu, zatem jedynym ratunkiem dla opuszczonych świątyń protestanckich było przejęcie ich przez katolików. Tak też stało się w Karpaczu.