Ernestine

Nazwa ta brzmi tajemniczo i niewiele mówi nawet znawcom historii Dolnego Śląska, a chodzi o dawno nieczynną kopalnię w Wałbrzychu na Podgórzu. Wejście do zabytkowej sztolni Ernestine znajduje się dwa kilometry od dworca kolejowego Wałbrzych Główny, w lesie, w północnym zboczu góry Barbarki (634 m n.p.m.). W wejściu tym zachował się interesujący portal, w górnej części którego wciąż czytelny jest napis Ernestine-Stollen i widoczne jest godło górnicze, przedstawiające dwa skrzyżowane młotki górnicze: żelazko i pyrlik. Sztolnię tę wydrążono przelotowo przez górę na wysokości około 500 m n.p.m. Wylot sztolni znajduje się po przeciwnej stronie góry, przy ul. Wylotowej. Sztolnia jest częściowo zawalona, a wejście do niej – zamurowane. Oprócz pięknego portalu, do dziś zobaczyć można tutaj jeszcze częściowo zasypany szyb wentylacyjny, elementy kuźni, fundamenty cechowni, lampowni i separatora. W pobliżu na odnalezionych kamieniach granicznych znajdują się daty 1794 i 1801 świadczące o tym, że jest to sztolnia z przełomu XVIII i XIX w., a więc jedna z najstarszych w okręgu wałbrzyskim. Otóż kopalnię Ernestine uruchomił w połowie XVIII w. baron von Czettritz-Neuhaus. Wydobywano w niej węgiel z przerwami. Sztolnia Ernestine miała 920 m długości. W 1844 r. połączono ją ze sztolnią Amalia, oddaloną o 1 km. Potem scalono ją jeszcze z kopalnią Melchior, pod wspólną nazwą von Kulmitz. Kolejka elektryczna wyciągała wagoniki z węglem na zewnątrz, a następnie surowiec ładowano do wagonów na zbudowanej tutaj bocznicy kolejowej. Węgiel wydobywano w tej kopalni do lat 30. XX w. i wtedy otwór wejściowy zamurowano. Później w zabudowaniach pokopalnianych Niemcy urządzili obóz pracy, a po wojnie funkcjonował tutaj zakład penitencjarny. Baraki wykorzystywane były też przez Ochotniczą Służbę Pracy.