Katedra w Świdnicy

Jest to późnogotycka trzynawowa świątynia typu bazylikowego. Jest udostępniana do zwiedzania. Widać ją z daleka dzięki najwyższej na Dolnym Śląsku wieży, mającej aż 101,2 m wysokości. Jej trzon jest gotycki, zaś hełm renesansowy. W narożach hełmu, na kolumienkach, stoją figury świętych. Wieża to pierwsza wspaniałość katedry. Drugą są jej gotyckie portale z piaskowca. W fasadzie, od zachodu, znajdują się aż cztery. Ozdobione są niezwykłej urody finezyjnymi, gotyckimi rzeźbami. Przedstawiają m.in. Matkę Bożą i patronów tej świątyni: św. Stanisława i św. Wacława. Nad dwoma środkowymi portalami wnętrze doświetlają dwa wąskie, wysokie okna połączone ostrymi łukami. W ten sposób tworzą jedno, największe gotyckie okno w Polsce o wymiarach 8 x 6 m – to trzecia wspaniałość katedry. Czwartą jest znajdujący się w ołtarzu bocznym z marmuru obraz Matki Boskiej Świdnickiej. Jest to przedstawienie typu „Maria in sole”, czyli „Maria w słońcu”, jako że Maryję z Dzieciątkiem otacza promienista poświata. Ramę, w którą ujęto obraz, zdobi płaskorzeźba przedstawiająca słońce. Wystrój ołtarza pochodzi z okresu baroku, ale obraz ma znacznie starszą metrykę – najprawdopodobniej powstał około 1400 roku. Dwie postaci, które stoją przy filarach ołtarza, przedstawiają rodziców Maryi: Annę i Joachima. Kolejną wspaniałością katedry jest wielki obraz z 1695 r., przedstawiający panoramę Świdnicy, nad którą unosi się Maryja. Wielkim skarbem tej świątyni jest też Chór Mieszczan. Mianem tym określana jest XV-wieczna antresola przylegająca do ściany nawy południowej. Stoi na niej miniatura krakowskiego ołtarza Wita Stwosza. Choć oba ołtarze nie są identyczne, to analogie widać już na pierwszy rzut oka. Świdnicki ołtarz pochodzi z 1492 r. Przedstawia Zaśnięcie NMP. Największą wspaniałością świdnickiej katedry jest jednak ołtarz główny, autorstwa rzeźbiarza Johanna Riedla z 1694 r. Jest to przestrzenna kompozycja, w której siedem kolumn podtrzymuje baldachim na planie koła.