Pilchowice. Zapora i elektrownia wodna

Kamienno-betonowa łukowa zapora zbudowana na rzece Bóbr jest drugą pod względem wysokości zaporą wodną w Polsce i drugą najstarszą na terenie naszego kraju, a powstałe w wyniku budowy tej zapory Jezioro Pilchowickie to największy zaporowy zbiornik wodny w Sudetach i drugi co do wielkości w Polsce. Ma 240 ha powierzchni, około 7 km długości i urozmaiconą linię brzegową. Jest rajem dla wędkarzy. Zbiornik ten jest w stanie zgromadzić aż 50 mln m sześć. wody, ale bywało, że jego powierzchnia była za mała. Tak było np. w lipcu 1997 r. w wyniku wielkich opadów deszczu. Decyzję o budowie podjęto po powodzi w 1897 r. Powstała w miejscu, gdzie Bóbr wciskał się w bardzo odporne granitognejsy i granity. Była to inwestycja kosztowna, jednak nie było innego sposobu, by ujarzmić tę wylewającą co jakiś czas rzekę. Powierzchnia dorzecza Bobru powyżej zapory wynosi aż 1200 km kw, obejmując obszary Karkonoszy i Gór Izerskich, charakteryzujące się najwyższą na Śląsku średnią roczną opadów. Dzięki zaporze udaje się racjonalnie gospodarować zasobami Bobru, na którym występują nie tylko stany powodziowe, ale i duże przepływy średnie oraz długotrwałe przepływy niskie. Budowa była skomplikowana. Rozpoczęło ją uroczyste wmurowanie kamienia węgielnego w dniu 20.06.1908 r. Jako budulec wykorzystano lokalne kamienie: gnejsy, granity i bazalty, o bardzo dużej twardości. Autorami planu regulacji dorzecza Odry byli prof. Otto Intze oraz inż. Curt Bachmann, a budowniczym zapory – włoski inżynier Cucchiero. Ma 62 m wysokości, jej mur u podstawy ma 120 m długości, a korona muru 290 m długości. Szerokość muru u podstawy wynosi 50,3 m, zaś u korony – 7,2 m. U podnóża zapory działa elektrownia wodna zbudowana w tym samym czasie, co zapora. Równocześnie z budową zapory postanowiono zbudować linię kolejową na trasie Jelenia Góra - Lwówek Śląski. Pociągiem do stacji Pilchowice Zapora przybył 16.11.1912 r. cesarz Wilhelm II i wziął udział w uroczystości otwarcia zapory.