Ratusz w Lwówku Śląskim

Bez wątpienia jest jednym z najpiękniejszych ratuszy na Dolnym Śląsku. Można go zwiedzać, a jest co zobaczyć, m.in. oryginalny loch głodowy, salę tortur, wspaniałą salę rajców i niepowtarzalną salę ślubów z pracami tkackimi wykonanymi w 1906 r. przez wybitną polską artystkę Wandę Bibrowicz, związaną przed I wojną światową z wrocławską bohemą artystyczną. Lwówecki ratusz ostateczny kształt zyskał w wyniku wielkiej przebudowy na początku XX w. Pracami kierował utytułowany architekt, Hans Poelzig. Objęły m.in. elewacje od strony południowej, którą ozdobiono rzeźbami przedstawiającymi głowy kupców i dobudowano do niej malowniczy podcień targowy. By było to możliwe, zburzono stojące w tym miejscu kramy i kamienice. Pierwszą siedzibą władz miejskich w Lwówku Śląskim był Dom Kupców, wzniesiony około połowy XIII w. za rządów księcia piastowskiego, Bolesława II Rogatki. W XV w. dobudowano imponującą wieżę, mieszczącą w dolnej części loch głodowy, salę tortur i archiwum. Kolejna, wielka przebudowa ratusza, miała miejsce w okresie renesansu w latach 1522-1524. Prace zlecono cenionemu mistrzowi budowlanemu, Wendelowi Roskopfowi ze Zgorzelca. Do dziś w ratuszu można podziwiać wspaniałe sklepienia i inne elementy renesansowego wystroju jego autorstwa. Na parterze m.in. w mniejszej sieni zachowały się późnogotyckie sklepienia krzyżowo-żebrowe i kolebkowe. Z kolei w Sali Mieszczańskiej znajdują się przepiękne sklepienia sieciowe z krzywoliniowymi żebrami wspartymi na przyściennych filarach. Takie same sklepienia znajdują się też w sieni wielkiej (centralnej), tyle że wsparte na ośmiobocznym filarze. Datowane są one na około 1522 r. W Sali Ławy Sądowej na pierwszym piętrze również można zobaczyć sklepienia sieciowe. Salę tę zdobią też XVI-wieczne malowidła i inskrypcje dotyczące wiary, kwestii moralnych, istoty rządów i znaczenia sprawiedliwości. Do nich odnoszą się malarskie przedstawienia w ościeżach: Mojżesza, Dawida, Salomona, Platona, Salustiusza i zapewne Erazma z Rotterdamu.