Średniowieczne mury obronne w Lubaniu

Wzniesione zostały w XIV w. z lokalnie pozyskiwanego budulca – bazaltu, którego wyrobisko, nieczynne od lat, jest jedną z największych atrakcji Lubania. Obwarowania te miały owalny kształt, a składały się z dwóch linii murów usytuowanych w odległości 10-15 m od siebie. Nie powstały w tym samym czasie. Wewnętrzna linia, starsza, o długości 1400 m, była wyższa (8 m wysokości i 2,5 m grubości w przyziemiu). Zewnętrzny pierścień był znacznie niższy (3,5 m wysokości i 1 m grubości). Wyższą linię wzmacniało dodatkowo 17 półkolistych baszt wysuniętych przed lico muru, a zewnętrzna linia zaopatrzona była w 15 otwartych do międzymurza bastei. Pomiędzy tymi dwoma pierścieniami murów znajdowało się międzymurze. Do miasta prowadziły cztery bramy – od zachodu Zgorzelecka, od północy – Nowogrodziecka, od wschodu – Mikołajska (te trzy bramy znajdowały się w czworobocznych wieżach bramnych), a od południa do miasta wiodła brama Bracka. Bramy tej broniła masywna cylindryczna wieża Bracka o wysokości 45 m, strzegąca też klasztoru franciszkanów, stąd jej nazwa. Ponadto pełniła ona funkcje wieży obserwacyjnej. Bramy Bracka i Nowogrodziecka poprzedzone były barbakanami. Częścią fortyfikacji Lubania były też dwie fosy. Pierwsza znajdowała się przed zewnętrzną linią murów obronnych. Miała 10-15 m szerokości i 5 m głębokości. Była częściowo napełniona wodą. Druga fosa, sucha, znajdowała się w międzymurzu. Do dziś zachowały się fragmenty murów od północnego zachodu (ul. Podwale), trzy baszty oraz wieża Bracka, która stała się symbolem Lubania. Obwarowania Lubania zaczęto rozbierać w XIX w., podobnie jak w wielu innych miastach, gdyż straciły na znaczeniu i nie pozwalały miastom swobodnie rozwijać się.