Świdnica. Obelisk upamiętniający żołnierzy pruskich i austriackich zmarłych w wyniku wojny między Prusami a Austrią w 1866 r.

Stoi u zbiegu ulic Armii Krajowej i Kolejowej w parku Młodzieżowym. Jest jedną z niewielu pamiątek, które zachowały się ze zlikwidowanego w PRL-u cmentarza garnizonowego. Spoczęli na nim m.in. żołnierze biorący udział w wojnie, która wybuchła 16.06.1866 r. pomiędzy m.in. Prusami a Austrią o hegemonię w powstałym w 1815 r. Związku Niemieckim. O przegranej Austriaków zadecydowała bitwa pod Sadową (3.07.1866 r.), chociaż wcześniej, 27.06.1866 r., pokonali oni Prusaków pod Trutnovem. Ale też w tym samym dniu przegrali pod Nachodem. Pokój podpisano 23.08.1866 r. Wojna ta utorowała drogę do zjednoczenia Niemiec przed Bismarcka w 1871 r. Trwała krótko, ale było dużo ofiar. Do wielu miast śląskich trafiali ranni żołnierze, zarówno austriaccy, jak i pruscy. Żołnierze, których przywieziono do świdnickich lazaretów, umierali nie tylko z powodu odniesionych ran, ale i epidemii cholery i tyfusu. 18.10.1868 r. na cmentarzu garnizonowym odsłonięto poświęcony im obelisk. Jest czworoboczny, ustawiony na trójstopniowym cokole, na którym znajdowały się pierwotnie cztery tablice marmurowe z nazwiskami zmarłych żołnierzy. Na pierwszej wymienione są nazwiska 14 pruskich żołnierzy, na drugiej 17 pruskich szeregowców, na trzeciej 11 szeregowców pruskich i trzech sierżantów austriackich, a na czwartej – obecnie zaginionej – było umieszczonych 16 nazwisk żołnierzy austriackich. Razem na obelisku upamiętniono 61 żołnierzy, w tym 42 pruskich i 19 austriackich. W 2006 r., gdy przeprowadzono konserwację obelisku, w miejsce zaginionej tablicy umieszczono tablicę z napisem: „Tablicę tę poświęcamy pamięci ofiar wojen toczonych w XVIII, XIX i XX wieku: żołnierzom, jeńcom i cywilom narodowości: angielskiej, austriackiej, belgijskiej, duńskiej, francuskiej, niemieckiej, polskiej, rosyjskiej, rumuńskiej, serbskiej, włoskiej, nieznanym dziś z imienia i nazwiska pochowanym na tym cmentarzu w latach 1768-1945. Mieszkańcy Świdnicy”. U podstawy cokołu znajduje się też inskrypcja, w tłumaczeniu: „Spoczywającym ofiarom zarazy 1866 roku. Wzniesiono 18 października 1868”.