Zapora wodna w Międzygórzu

Zbudowana została w latach 1905-1909 na potoku Wilczka – prawobrzeżnym dopływie Nysy Kłodzkiej, która jest lewobrzeżnym dopływem Odry. Zaprojektowano ją jako jeden z elementów ochrony przeciwpowodziowej terenów leżących poniżej, a więc wzdłuż Nysy Kłodzkiej i Odry, po tym, jak rzeka ta wylewała w 1897 r. i w 1904 r. pustosząc znacznie obszary Dolnego Śląska. Zapora zamknęła zlewnię potoku Wilczka o powierzchni 25 km kw i spowodowała utworzenie zbiornika retencyjnego o pojemności 830 000 m sześć. Zbiornik ten jest suchy. Zamierzano napełnić go wodą na stałe i zacząć wykorzystywać do celów energetycznych, ale okazało się, że byłoby to nieopłacalne, gdyż jest do tych celów za mały. Jego zadaniem jest niwelowanie fali powodziowej. Zapora w Międzygórzu klasyfikowana jest jako zapora murowana z kamienia typu ciężkiego, dzięki czemu stanowi skuteczną zaporę dla mas wody spływających z górskich stoków podczas ulew. Ma kształt łuku i wymiary: 110 m długości (licząc długość muru w koronie), 29 m wysokości (licząc od dna potoku), a w miejscu przelewu – 26,5 m. Szerokość muru w stopie fundamentowej wynosi 18 m, a w koronie 1,5 m, o czym każdy może się przekonać, gdyż w koronie muru znajduje się ciąg komunikacyjny, a nad przelewem zainstalowano pomost. Zapora była wielokrotnie remontowana, m.in. w 1920 r. U jej podnóża zbudowano wówczas domek dla obsługi, m.in. stróża. Zadbano też o stronę estetyczną zapory. Na dwóch pylonach widoczne są płaskorzeźby przedstawiające orły. Zapora oparła się dwóm wielkim powodziom (1997 i 2024 r.), chociaż zbiornik retencyjny wypełnił się całkowicie, a woda przelewała się przepustem powierzchniowym. Znajduje się przy wjeździe do Międzygórza, w dolnej części miejscowości, 800 m od słynnego wodospadu Wilczki. Tuż za zaporą znajduje się łukowy mostek dla pieszych przerzucony nad Wilczką, a przez zaporę biegnie zielony szlak turystyczny z centrum Międzygórza na Górę Igliczną.